Όταν γίνεται κακοδιαχείριση στο ταμείο της ομάδας

otan-ginetai-kakodiacheirisi-sto-tameio-tis-omadas

Θα ήμουν προσωπολάτρης αν δεν είχα ενστάσεις χρόνια για κάποιους που διαχειρίζονται τα εκατομμύρια των εσόδων του Άρη και τις συνδρομές των μελών του και τα τελευταία 5 χρόνια έφεραν περίπου 100 ποδοσφαιριστές από τους οποίους πρόσφεραν και έμειναν ελάχιστοι. Αλλά και να έχω ξεσκίσει στο ενδιάμεσο όσους δεν τους γουστάρουν και όλοι μαζί να περιμένουμε το επόμενο θύμα στο βωμό τους. Είπα κάτι για το γα….το. Για την τιμή των όπλων βρε αδερφάκι μου. Δεν μπορεί να μην μου κάνει τίποτα εντύπωση, τίποτα να μη με ξενίζει.

Θα ήμουν προσωπολάτρης αν δεν είχα ενστάσεις χρόνια και δεν είχα κριτική στάση, τόσα χρόνια για έμμισθους υπεύθυνους για τους διασυρμούς, τις περήφανες πωλήσεις και τις βαθμολογικές καθιζήσεις του μεγαλύτερου τμήματος του συλλόγου. Αλλά να έχω ξεσκίσει όσους έχουν μια διάθεση, έστω και μικρή σε χρηματική αξία, μετά από χρόνια να ΒΑΛΟΥΝ τσέπη πριν καν τα βάλουν, γιατί έκαναν το λάθος και αυτοί να θέλουν να απαλλαγούν από το μέτριο παρελθόν. Είπα κάτι για το γ….το. Για την τιμή των όπλων βρε αδερφάκι μου. Δεν μπορεί να μην μου κάνει τίποτα εντύπωση, τίποτα να μη με ξενίζει.

Θα ήμουν προσωπολάτρης αν δεν είχα ενστάσεις χρόνια στην ασυλία σε προέδρους με μεγάλα λάθη. Και σε μια νύχτα να τους ξέσκιζα ,όχι κυρίως γι’αυτά τα λάθη, και χωρίς την ανάγκη να εξηγήσω την προ ημερών φανατισμένη στήριξη μου που έπαιρνε στο διάβα της αμπάριζα κάθε φωνή προβληματισμού. Του ίδιου προβληματισμού που εκ των υστέρων πάλι φανατικά εγώ υπερθεμάτιζα. Είπα κάτι για το γ…το. Για την τιμή των όπλων βρε αδερφάκι μου. Δεν μπορεί να μην μου κάνει τίποτα εντύπωση, τίποτα να μη με ξενίζει.

Τα αντανακλαστικά είναι χρήσιμα όταν λειτουργούν αυτόματα σαν αντίδραση στο ερέθισμα. Ευτυχώς όμως όχι, δεν είμαι προσωπολάτρης. Και πριν φουντώσει η παθογένεια πάλι, ρίχνω προειδοποιητικές βολές. Και αρχίζω τα ψιλομουρμουρητά για να έχω έτοιμο το έδαφος αν χρειαστεί. Όχι για το δια ταύτα, αλλά για να έχω έτοιμες τις κατηγορίες για αυτούς που δεν θα φάνε. Προσωπολάτρες, φυτά, ποντίκια, αντί- , τα ίδια και τα ίδια τόσο προβλέψιμα και τόσα αποτελεσματικά στο συναίσθημα της μάζας.

Και έρχομαι στην ουσία που με τρώει τόσο καιρό.

Αν δουλεύαμε με τον ίδιο ζήλο και την ίδια δημιουργικότητα που δουλεύουμε για να κλείνουμε τρύπες ηλιθίων, να χτίζουμε κάστρα απέναντι στον ανύπαρκτο εσωτερικό εχθρό και να δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα, για να φτιάξουμε νέες δομές και νέες γέφυρες θα είχαμε κάνει το επόμενο απαραίτητο άλμα μπροστά. Θα παρείχαμε μια τεράστια υπηρεσία στο Σύλλογο. Ανεκτίμητη.

Το μόνο που αποδεικνύει η συμπεριφορά μας όμως είναι πως ο,τι γίνεται, γίνεται με τη σκέψη στα ποντίκια. Τι θα πούνε και τι θα τους απαντήσουμε. Κουμάντο λοιπόν τα ποντίκια. Εγώ αυτό καταλαβαίνω. Ή αυτό, ή ότι χρειαζόμαστε και εμείς τους βαρβάρους μας.

Ας απαλλαγεί ο Σύλλογος από όλα του τα βαρίδια, τους ηλίθιους, τους ύποπτους και τους λίγους, για να αρχίσει πάλι να παίρνει ύψος. Έχουμε την ευκαιρία ακόμη και τώρα, οριακά, να κάνουμε το άλμα. Έχουμε όλα τα όπλα και όλα τα μέσα. Ας τα χρησιμοποιήσουμε και για την ουσία. Ας ξεκινήσουμε από κάπου. Το βλέπουμε το έργο που πάει, γιατί πρέπει να το λουστούμε ενώ μπορούμε να σκαντζάρουμε 2-3 πράγματα και να πάει πάλι πρίμα το καράβι;

Και επιτέλους, η κριτική μας μεγαλώνει. Τα φοβισμένα μάτια, μας μικραίνουν. Το δικαίωμα του λόγου το κατακτήσαμε με αγώνες και κορδωνόμαστε να το λέμε. Δείχνουμε να μας φοβίζει στην πράξη. Φωτιά σε ότι μας καίει σε ότι μας τρώει τη ψυχή. Στήριξη με διαρκείας, νέες εγγραφές και ανανεώσεις στη Λέσχη. Στήριξη στην απόφαση για έναν ανεξάρτητο και αυτοδιαχειριζόμενο Σύλλογο.

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια