Δυστυχώς οι ευχές δεν επαληθεύτηκαν, το θετικό αποτέλεσμα δεν ήρθε και η αγωνιστική κρίση υποβόσκει. Ακόμη χειρότερα, κάποιοι έχασαν την ψυχραιμία τους. Εν θερμώ βιάστηκαν να κατανείμουν ευθύνες. «Αστόχησαν» και αυτοί όπως λίγη ώρα νωρίτερα είχαν κάνει και οι παίκτες της ομάδας. Έλειψε – ενδεχομένως – το καθαρό μυαλό, η ξεκάθαρη γραμμή. Ίσως έφταιξαν οι διαφορετικές (πλέον) απόψεις. Κάποιοι άλλοι πιο ευφάνταστοι, ίσως… ιντριγκαδόροι, το αντιλήφθηκαν ως μορφή σφυγμομέτρησης του κόσμου. Λίγο ενδιαφέρει πλέον και σίγουρα δεν μπορεί να αναιρέσει το μείζον θέμα που προέκυψε.
Η ομάδα καλείται να βγει το συντομότερο πιο δυνατή μέσα από την κρίση. Ο Κούπερ που γιόρτασε χθες τα 55α γενέθλια του (Χρόνια Καλά, κόουτς, πολλά από αυτά στον πάγκο του Άρη) τόνισε πως πρέπει όλοι να σηκώσουν κεφάλι. Να διορθώσουν όσα συνεχίζουν να κάνουν λάθος, να κερδίσουν το επόμενο παιχνίδι. Αυτός και όσοι ακόμα έχουν θεσμικό ρόλο μέσα στην ομάδα ξέρουν και μπορούν να πάρουν αποφάσεις. Να κάνουν τις όποιες επιλογές, να πάρουν και ρίσκο όταν (ξανά) απαιτηθεί. Στο τέλος και από τα αποτελέσματα της ομάδας θα κριθούν.
Ειδικά στον Άρη υπάρχουν πλέον οι μηχανισμοί και οι διαδικασίες συζήτησης και κυρίως επίλυσης σημαντικών θεμάτων. Οι εποχές των εκβιαστικών διλλημάτων έχει περάσει ανεπίστρεπτη. Ο Φορέας της Λέσχης το έχει κατ΄ επανάληψη τονίσει πως η παρουσία Κούπερ προσφέρει και όραμα και ασφάλεια. Αλάθητος δεν είναι κανείς. Κανείς δεν μπορεί να πιστεύει πως συμμετέχει χρόνια στα κοινά, πως παίρνει αποφάσεις, έχει καθολική ή μερική ευθύνη σε επιλογές και δεν έχει κάνει λάθη. Μόνο αιθεροβάμονες ή απλά γραφικοί. Και ο Κούπερ, όπως και ο κάθε τεχνικός, όπως ο κάθε παίκτης είναι μοιραίο πως έχει κάνει και θα κάνει και στο μέλλον λάθη. Το αυτό ισχύει για τον κάθε διοικούντα, το οποιοδήποτε στέλεχος. Το αλάθητο ανήκει μόνο στο Θεό. Κανείς δεν κυκλοφορεί με αυτή τη ευλογία ανάμεσα μας (ή μήπως όχι;).
Φίλος το σιγοτραγουδούσε χθες και μου το… κόλλησε: «εγώ δεν θέλω στη ζωή να κυβερνήσω, θέλω να μείνω οπαδός φανατικός…».
