Αυτή η νίκη μπορεί να αποδειχτεί τελικά καταλυτική. Να αποτελέσει την αφετηρία για ένα εντυπωσιακό ντεμαράζ μέχρι το φινάλε της φετινής προσπάθειας. Έστω και με τόσο άγχος, χάρη και στη λάθος εκτίμηση του βοηθού ο Άρης πρόσθεσε τρεις ολόχρυσους βαθμούς στη συγκομιδή του. Πανηγύρισε σε ένα παιχνίδι θρίλερ στο τελευταίο του πεντάλεπτο. Μια ακόμη φορά οι παίκτες του Κούπερ έδειξαν σημάδια αφέλειας. Απλά αυτή την φορά δε το «πλήρωσαν». Είχαν τις ευκαιρίες να «καθαρίσουν» την αναμέτρηση πολύ νωρίτερα κι όμως τις… σπατάλησαν. Ειδικά στο ανεπανάληπτο τετ α τετ του Ρουίζ και τα όσα ακολούθησαν αποδείχτηκε περίτρανα πόσο σκληρό, πόσο άδικο μπορεί να είναι το ποδόσφαιρο, πόσα τερτίπια μπορεί να επιφυλάξει η στρογγυλή θεά. Στο φινάλε της αναμέτρησης με τους «Φαίακες» το επιφώνημα ανακούφισης των παικτών (προσθέστε και του Κούπερ) μπορεί και να κάλυψε αυτό των δεκαπέντε χιλιάδων στις εξέδρες. Την ήθελαν, ακόμη περισσότερο την χρειάζονταν αυτή την νίκη και δικαιολογημένα ανακουφίστηκαν όταν αυτή σφραγίστηκε. Η συνέχεια μπορεί και θα είναι καλύτερη. Πλέον θα υπάρχει λιγότερη πίεση, η καλή ψυχολογία επιστρέφει. Ο ίδιος ο Αργεντινός είπε πως πλέον η ομάδα θα «αναπνέει πιο ελεύθερα». Περιμένει, ακόμη, να τη δει να επανακτά την εμπιστοσύνη και την ηρεμία στο παιχνίδι της. Όπως στο ξεκίνημα της περιόδου, όπως στα παιχνίδια της Ευρώπης. Να θυμίζει και πάλι καλο-κουρδισμένη μηχανή.
Τα όποια λάθη, η αδικαιολόγητα οπισθοχώρηση, η έλλειψη καθαρού μυαλού στα τελευταία λεπτά, η… ανασφάλεια απέναντι στο αντίπαλο τέρμα μπορούν να εξηγηθούν (όχι να δικαιολογηθούν) από την κακή ψυχολογία, την πίεση και το άγχος. Νέες απώλειες δεν θα μπορούν εξίσου εύκολα να συγχωρούνται. Όχι για μια ομάδα σαν τον Άρη, με τους στόχους που οφείλει αυτή να έχει.
Και στο παιχνίδι με την Κέρκυρα αποδείχτηκε το δέσιμο, η πώρωση, η ιδιαίτερη σχέση κόσμου και ομάδας. Δεν είναι απλά ένα ακόμη σύνθημα το «όσο με πληγώνεις τόσο με πωρώνεις». Για αυτή την ομάδα είναι σχεδόν κάτι σαν σήμα κατατεθέν…
