Αν λοιπόν ζούσαμε σε έναν ιδεατό κόσμο, όπου όλα ήταν ρόδινα κι ωραία, το ντέρμπι της Γαλατάσαραϊ με τη Φενέρμπαχτσε δε θα είχε ποτέ επεισόδια και οι οπαδοί τους θα έβλεπαν αγκαλιασμένοι το παιχνίδι. Πού θέλω να καταλήξω; Δεν μπορεί να είσαι φίλαθλος μιας ομάδας (στην προκειμένη περίπτωση του Άρη) και να μου σηκώνεσαι να χειροκροτήσεις τον αντίπαλο την ώρα που μπαίνει μέσα στο γήπεδο ως αλλαγή. Δε λέω, να υπάρχει σεβασμός σε παίκτες που αγωνίστηκαν στο παρελθόν με τη φανέλα της αγαπημένης σου ομάδας (αν και όλα πλέον είναι επαγγελματικά), αλλά ως εκεί.

Τον χειροκροτήσατε τον Νασούτι, όταν μπήκαν οι παίκτες της ΑΕΚ για ζέσταμα. Δεν μπορεί όμως, η ομάδα να βρίσκεται πίσω στο σκορ και την ώρα που μπαίνει μέσα ο Νασούτι να σηκώνεσαι για χειροκρότημα. Στην τελική, ο παίκτης αυτός ό,τι ήταν να δώσει στην ομάδα το έδωσε. Τώρα έρχεται ως αντίπαλος και θα μπει μέσα για να αποτρέψει τους παίκτες της ομάδας σου από το να σκοράρουν. Εν ανάγκη, θα μεταχειριστεί κάθε μέσο για να μη δεχτεί γκολ η νέα του ομάδα. Προς τι λοιπόν ο καθωσπρεπισμός και η πρεμούρα για να δείξουμε ανωτερότητα;

Το αστείο της υπόθεσης είναι, ότι όταν έγινε παρατήρηση στους λίγους -ευτυχώς- οπαδούς (ή φιλάθλους) ότι χειροκροτούν έναν αντίπαλο που ΔΕ θέλει πλέον το καλό της δικής μας ομάδας, τότε κάποιοι σηκώθηκαν σαν τα κοκόρια και ζήτησαν και τα ρέστα. Η φράση θα «χειροκροτώ όποιον θέλω εγώ» νομίζω ότι ήταν η πλέον άστοχη, γιατί κατάλαβε και ο ίδιος την πατάτα που είχε κάνει. Δε σταμάτησε μάλιστα εκεί και πέρασε σε χαρακτηρισμούς (ανόητος κ.τ.λ.) ενάντια σε όσους του είχαν κάνει την υπόδειξη – υπενθύμιση, ότι ο Νασούτι είναι αντίπαλος. Όπως όμως είπε και ένας φίλος: «Είμαστε πολλοί εμείς οι ανόητοι, οπότε… τελείωνε» και κάπου εκεί έληξε το θέμα.

Εν τέλει, αυτό που θέλω να πω είναι, ότι πρέπει πλέον να ξεχωρίζουμε ορισμένα πράγματα και να ξέρουμε τι λέμε. Η αναγνώριση της όποιας προσφοράς (δε θα το κρίνω εγώ αυτό) ενός ποδοσφαιριστή σταματά τη στιγμή που μπαίνει ως αντίπαλος και θέλει να κερδίσει την αγαπημένη μου ομάδα. Είμαστε συνειδητοποιημένοι οπαδοί, που στηρίζουμε την ομάδα μας και μόνο, με όπλο τη φωνή μας και τίποτε παραπάνω. Το πιάνο, τα Γαλλικά και το μπαλέτο δεν ήταν κι ούτε θα είναι ποτέ για μας.

ΥΓ: Χαιρετίσματα στον Χρήστο που εξελίσσεται σε φωνή της συνείδησής μου. Σήμερα τουλάχιστον θα δεις το ματς με την ηρεμία σου και δε θα χρειαστεί να «κράξεις» κάνα κοκόρι, γιατί δεν υπάρχει στο ρόστερ της Λεβερκούζεν παλιός παίκτης του Άρη… Tα σέβη μου και καλή επιτυχία σε όλους!

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Τριάδα 1

Γιούνγκ Μπόις – Οντένσε     1        1,72

Ντιναμό Ζάγκρεμπ – Κλαμπ Μπριζ    1        1,83

Ζάλτσμπουργκ – Γιουβέντους         2        1,80

Τριάδα 2

Νάπολι – Λίβερπουλ   1        1,85

Ουτρέχτη – Στεάουα  1        1,80

Λιλ – Λέφσκι Σόφιας  1        1,44

Σύστημα 4-5-6

Μπεσίκτας – Πόρτο    2        2,40

ΤΣΣΚΑ Σόφιας – Ραπίντ       Χ        3,25

Στουτγάρδη – Χετάφε         Χ        3,50

Αλκμάαρ – Ντιναμό Κιέβου    Χ        3,25

Παλέρμο – ΤΣΣΚΑ Μόσχας    Χ        3,25

Μέταλιστ – Σαμπντόρια        Χ        3,20