Η τάση αυτή υπήρχε ανέκαθεν, με την διαφορά πως σήμερα υπάρχουν και μηχανισμοί που φροντίζουν επιμελώς για την επιθυμία των ενδιαφερόμενων. Ο αθλητισμός για παράδειγμα εδώ και πολλούς αιώνες δίνει την δυνατότητα της εκπλήρωσης τέτοιων φιλοδοξιών.

Στην αρχαιότητα σε ορισμένους αθλητικούς αγώνες, όπως ήταν η πυγμαχία, η πάλη  ή το παγκράτιο, η βιαιότητα έβαζε σε κίνδυνο την ζωή των ερασιτεχνών αθλητών. Ο Σκύθης τον οποίο κατατάσσουν μεταξύ των επτά σοφών της αρχαιότητας, δεν μπορούσε να καταλάβει του λόγους που ωθούσαν τους αθλητές σε τέτοιους κινδύνους. Αυτή του την απορία, έλυσε ο Σόλων ο οποίος του απάντησε πως οι αθλητές δεν κατέχονταν από βάρβαρα αισθήματα ούτε προσδοκούσαν χρηματικά έπαθλα. Ήθελαν την δόξα  και την υστεροφημία.

Είναι γνωστό πως  στην αρχαϊκή και κλασική εποχή δεν υπήρχε επαγγελματισμός αλλά ούτε και έπαθλα, εκτός από ένα στεφάνι φτιαγμένο από αγριελιά, μυρτιά ή άλλα φυτά. Φαινόμενα «επαγγελματισμού» όμως υπήρξαν αλλά δεν έφεραν εκτίμησης από τους προγόνους μας. Ο αξεπέραστος Διογένης έλεγε πως «η εκγύμναση και η προπόνηση είναι ωφέλιμες ώσπου να κοκκινίσουν τα μάγουλά σου. Τότε πρέπει να σταματάς. Αν συνεχίσεις σου κάνουν κακό και στο σώμα και στο νου». Ο Ευριπίδης έλεγε πως «μύρια κακά υπάρχουν στην Ελλάδα, αλλά το χειρότερο είναι των αθλητών το γένος».

Ίσως κάποιοι θυμηθούν ως αντεπιχείρημα το περίφημο ρητό «νους υγιής εν σώματι υγιεί». Να πω απλά ότι το ρητό αυτό όχι μόνο είναι αρκετά μεταγενέστερο αλλά δεν είναι και Ελληνικό. Είναι ρωμαϊκό και αναφέρθηκε για πρώτη φορά από τον Ρωμαίο σατυρικό ποιητή Ιουβενάλιο που μόνιμα στα έργα του καυτηρίαζε την εξαχρείωση της τότε Ρωμαϊκής κοινωνίας.

Και βέβαια μην νομίζεται ότι το ακούραστο πνεύμα των προγόνων μας, δεν σκαρφιζόταν και πονηρούς τρόπους για να αποκτήσει την υστεροφημία που διακαώς ποθούσε. Υπάρχει η εντύπωση ότι δεν είχε ανακαλυφθεί αυτό που σήμερα λέμε «ντόπα» ή ότι δεν υπήρχαν δωροδοκίες προκειμένου να επιτευχθεί η υστεροφημία;

Η «ντόπα» βέβαια ήταν άλλου είδους, κυρίως φυτικής προέλευσης.  Οι  τίμιοι αθλητές είχαν στο διαιτολόγιο τους ξερά σύκα, φρέσκο τυρί και πλιγούρι. Αργότερα άρχισαν να τρώνε πολύ κρέας, με τον αθλητή Αστυδάμα να καταγράφεται πως έφαγε μόνος του φαγητό για εννέα άτομα.

Ως παράδειγμα «ντόπας», αναφέρεται πως κατά την διάρκεια των αγώνων οι γυμναστές τους (αποκτούσαν και αυτοί φήμη ότι έβγαζαν πρωταθλητές), έδιναν στους αθλητές ψωμί, το οποίο είχε ζυμωθεί από το χυμό του φυτού «μήκων ο υπνοφόρος» γνωστότερο ως αφιόνι, ώστε να καταπραΰνεται ο πόνος για να αντέχουν. Άλλος τρόπος ήταν η χρήση του φυτού «ιππουρίς» ή αλλιώς πολυκόμπι (σαν μικρό πευκάκι που φύετε στις όχθες ποταμών και πηγών), το οποίο πρόσθετε μυϊκή μάζα.

Και δωροδοκία βέβαια είχαμε σε Ολυμπιακούς αγώνες, όταν ένας πυγμάχος ονόματι Εύπολος, δωροδόκησε τρεις συναθλητές του στην πυγμαχία για να βγει πρώτος. Μόνο που τους «τσίμπησαν» όλους και τους τιμώρησαν αυστηρότατα και παραδειγματικά.

Όλα για την υστεροφημία από τότε, όπως και τώρα που ο Μανουέλ Λουίθ ντε Λοπέρα φρόντισε να δώσει το όνομά του στο γήπεδο της Μπέτις για να τον θυμούνται και μετά θάνατον. Με την διαφορά ότι το όνομα του θα διαγραφεί καθώς όλα δείχνουν ότι το γήπεδο της Μπέτις εις το εξής θα ονομάζεται «Ηλιούπολις».

Πρόταση (μονά και τριάδα)

Ρουάντα – Μπενίν               2        3,20

Έλτσε – Αλμπαθέτε              1        2,00

Έλγκιν – Ιστ Στέρλινγκ        1        3,02

Προσωπικό bet blog: http://skandinavos.blogspot.com