ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ
Αντί δικού μου κειμένου, μία δημοσίευση σήμερα από ένα Αρειανό φόρουμ. Κείμενο, ενός αδερφού που του ζητώ συγγνώμη αντί αδείας για τη χρήση του κειμένου και συμφωνώ σχεδόν εξ’ ολοκλήρου με τη σκέψη του. Αν δεν το έχετε καταλάβει, τα πανηγύρια για μία δήθεν (μπορεί και αληθινή, ελάχιστη σημασία έχει) αγωνιστική ανάκαμψη είναι εκτός τόπου και χρόνου για τον συνειδητοποιημένο Αρειανό, τη στιγμή που η ομάδα αγωνίζεται για να δει αν θα παίζει στο επόμενο πρωτάθλημα, και γενικά αν θα υπάρχει.
Σκάει λοιπόν το νέο παραμύθι, το οποίο δειλά-δειλά φαινόταν πως έρχεται, η αποτυχία της λέσχης και η ανάγκη για επενδυτή. Όλοι όσοι λέγανε για το πιο υγιές μοντέλο διοίκησης μιας ΠΑΕ, για τα συνέδρια και τη δημοκρατία την οποία διδάσκει ο ΑΡΗΣ, για το οικονομικό fair play της FIFA το οποίο προκρίνει μοντέλα σαν το δικό μας και θεωρεί τα λεφτά των "χοσάδων", οικονομικό ντοπάρισμα στο οποίο πρέπει να μπουν φραγμοί, μας λένε τώρα πως η λέσχη προσφέρει όσα ένας χορηγός και όχι όσα θα έπρεπε ως ιδιοκτήτης να "επενδύει".
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα βασικά. Επένδυση δεν υπάρχει χωρίς απόσβεση η οποία άμεση ή έμμεση, υλική ή άυλη πρέπει να έχει τουλάχιστον ίδια αξία με την επένδυση σε εύλογο χρονικό διάστημα. Με αυτή την έννοια η λέσχη αποτελεί και ιδιοκτήτη αλλά και χορηγό ταυτόχρονα, αφού δεν έχει απαίτηση τα λεφτά τα οποία βάζει στην ΠΑΕ να της αποφέρουν ως φορέα κανένα κέρδος, ούτε καν απόσβεση. Τι πιο ιδανικό; Επίσης η έννοια της επένδυσης εμπεριέχει την έννοια της επέκτασης. Τα κεφάλαια τα οποία μπαίνουν σε μια εταιρία μπαίνουν με σκοπό αυτή να μεγαλώσει τον κύκλο εργασιών της είτε στον τομέα της (στην προκειμένη το ποδόσφαιρο) είτε σε άλλους τομείς (εμπορική εκμετάλλευση του σήματος, δημιουργία εγκαταστάσεων για εκμετάλλευση κλπ). Δε νομίζω πως τα κεφάλαια τα οποία σε περίοδο συρρίκνωσης ζητάει η ΠΑΕ ΑΡΗΣ να είναι τέτοια, σανίδα σωτηρίας ψάχνει.
Πέρα από τους καθαρά οικονομικούς όρους υπάρχει και ένας άλλος στον οποίο υπερτερεί το μοντέλο της λέσχης, η σύνδεση του καταναλωτή με το προϊόν. Στο μοντέλο που κάποιο ή κάποια φυσικά πρόσωπα κατέχουν τις μετοχές υπάρχει και πρακτικά αλλά και συμβολικά ένας διαχωρισμός. Το μαγαζί ανήκει σε αυτόν ή αυτούς, οι υπόλοιποι είναι απλά πελάτες. Στο μοντέλο της λέσχης ο πελάτης έχει άλλη σύνδεση και με το brand name αλλά και με το προϊόν, τόσο σε ψυχικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο διαμόρφωσης ως ένα σημείο του τελικού προϊόντος, ώστε να τον ικανοποιεί. Πέραν αυτού σε περίπτωση που το προϊόν δεν τον ικανοποιεί ή ακόμα και τον απωθεί, του μεταβιβάζεται μέρος της ευθύνης και για το υπάρχον αλλά και στο να το αλλάξει.
Δεν είναι τυχαίο πως με το μοντέλο της λέσχης η ΠΑΕ ΑΡΗΣ είχε τους μεγαλύτερους τζίρους της ιστορίας της. Πέρα από την άμεση οικονομική συνεισφορά της λέσχης η ίδια η ύπαρξή της δημιουργούσε ένα όραμα το οποίο ωθούσε όλο και μεγαλύτερο κοινό να συνδεθεί με την ομάδα, ακόμα και αν αυτό το κοινό δε συμμετείχε άμεσα στη λέσχη ως μέλος. Έδινε μια ασφάλεια χρηστής οικονομικής διαχείρισης και ελέγχου ώστε να δώσει τα λεφτά του, αλλά κυρίως σε συμβολικό και πρακτικό επίπεδο πως υποστηρίζει την ομάδα ΤΟΥ, η οποία ανήκει στο λαό της.
Δημιουργείται λοιπόν το εύλογο ερώτημα "πως αυτό το τόσο καλό μοντέλο έφτασε σε αυτό το τέλμα και μάλιστα τόσο γρήγορα;". Εδώ είναι που πέρα από υστερίες, διχόνοιες και φαγωμάρα πρέπει όλοι να εστιάσουμε., γιατί τυχόν διάλυση της λέσχης θα σημάνει μια ιστορική αποτυχία. Δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερο πλήγμα στο ηθικό του κόσμου από το να έχει την ομάδα στα χέρια του, να αποτυγχάνει και να ψάχνει να τη δώσει. Πρέπει να δούμε πως θα δώσουμε λύση στο πρόβλημα και όχι στο πως θα μεταβιβάσουμε το πρόβλημα αλλού μήπως και εκεί υπάρχουν οι μαγικές λύσεις.
Σύμφωνα με τη δική μου οπτική το πρόβλημα είναι πως η λέσχη δε λειτούργησε ποτέ ως όλα αυτά, που από το θεσμικό της ρόλο θα έπρεπε να είναι, παρά μόνο ως εισπρακτικός μηχανισμός. Δεν έλεγξε ποτέ ουσιαστικά το μαγαζί του οποίου είναι ιδιοκτήτης, δεν υπήρξε ποτέ βήμα για τα μέλη της ώστε να εκφράσουν τις ανησυχίες τους, δεν ενημέρωσε ποτέ τα μέλη για τα προβλήματα ουσιαστικά. Διαχειρίστηκε τα προβλήματα μιας τεράστιας Ανώνυμης Εταιρίας με κύκλους πολλών εκατομμυρίων ευρώ σαν να είναι μπακάλικο, με ψέματα, μισές αλήθειες και υπεκφυγές. Το μοντέλο έτεινε περισσότερο στο "σκάσε και πλήρωνε".
Οι γενικές συνελεύσεις της ήτανε ανυπόφορες για όποιον δεν πήγαινε εκεί απλά για να χειροκροτήσει. Ξύλο ιδιαίτερο δεν έπεσε ποτέ. Τραμπουκίσματα υπήρξαν κάποια όχι αμελητέα. Περισσότερο ήταν το αίσθημα ματαιότητας που δημιουργούνταν στον καθένα ώστε να ασχοληθεί, καθώς και πως δεν υπήρχε έδαφος να δημιουργηθεί κανένας όρος ώστε οι αδιαμόρφωτες μεμονωμένες απόψεις που ήταν αντίθετες με το ΔΣ να συγκροτήσουν κοινό λόγο απέναντι στη διαμορφωμένη κοινή στάση ενός συμπαγούς μπλοκ εξουσίας.
Οι ευθύνες βαραίνουν όλους όσους έχουν εμπλακεί στη λέσχη, από όσους δεν γράφτηκαν ενώ μπορούσαν και το τελευταίο μέλος που δεν διεκδίκησε μέχρι το ΔΣ. Ο επιμερισμός και η προσωποποίηση τους είναι αναγκαία ώστε να μπορέσει από εδώ και πέρα ο φορέας να λειτουργήσει με υγεία και να συμβάλει ώστε να δοθούνε λύσεις στα προβλήματα της ΠΑΕ και οι μεγαλύτερες έχουν ονοματεπώνυμα: Ιωάννης ΓΡΑΝΟΥΖΗΣ, Αλέξανδρος ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Θωμάς ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, Κυριάκος ΧΑΜΟΥΖΑΣ, Δημήτριος ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Γεώργιος ΜΠΟΤΖΩΡΗΣ. Αυτοί είναι που απέτυχαν, αυτοί είναι που πρέπει αφού ζητήσουν μια τεράστια συγγνώμη αναλαμβάνοντας την ευθύνη που τους αναλογεί να μην τολμήσουν να ξαναβάλουν υποψηφιότητα.
Από εκεί και πέρα το ανώτατο όργανο της λέσχης η Γενική Συνέλευση, πρέπει να διαμηνύσει στους Αθανασιάδη Αθανάσιο, Ζαμπέτα Αντώνη, Σαρρή Δημήτριο, Πόππη Ηλία, Μπεκιάρη Θεμιστοκλή, Παπαιωάννου Δημήτριο, Ευγενίου Ευστράτιο, Βαλογιώργη Αγαπητό, Ορφανίδη Αναστάσιο, Γρόλλιο Χρήστο, Σκόρδα Χαράλαμπο, Παπαδόπουλο Νικόλαο, Τζαμπάζη Διαμαντή, Βογιατζή Νικόλαο οι οποίοι διετέλεσαν μέλη των διοικήσεων της ΠΑΕ ΑΡΗΣ από τότε που η πλειοψηφία των μετοχών ελέγχεται από τη λέσχη, να καλύψουν ΟΛΟ το πιθανό ποσό που χρειάζεται ώστε να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα της ΠΑΕ και να αποφευχθούν τυχόν περιπέτειες, ειδάλλως θα κινηθούν εγκαίρως διαδικασίες ποινικές και αστικές (ασφαλιστικά μέτρα για συντηρητική κατάσχεση περιουσιών) ώστε να διασφαλιστεί ο Σύλλογος και να μην υπάρξει πρόβλημα αδειοδότησης. Καθαίρεση της διοίκησης της ΠΑΕ και πρόταση στο πρωτοδικείο για διορισμό νέας μέχρι την τακτική ΓΣ του Ιουνίου οπότε θα παρθούν νέες αποφάσεις και θα εφαρμοσθούν από το νέο ΔΣ της λέσχης.
Όλα αυτά πρέπει να υποστηριχτούν με την πλατιά συμμετοχή του κόσμου του ΑΡΗ αλλά και να πυροδοτήσουν ακόμη μεγαλύτερη ενασχόληση με τα κοινά της ομάδας. Για να αποδοθεί η αποτυχία σε μερικές δεκάδες ονοματεπώνυμα πρέπει η επιτυχία να βασιστεί σε μερικές χιλιάδες και αυτά δε μπορεί να είναι άλλα από του καθενός από εμάς των οποίων οι Δευτέρες είναι μαύρες μετά τις ήττες ή αντίστοιχα χαρούμενες μετά τις νίκες της ομάδας.
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
