Δύσκολη χρονιά σε όλα τα επίπεδα σχεδόν για όλα τα τμήματα. Με τόσα και τέτοια προβλήματα οι ομάδες με τον θεό του πολέμου στο στήθος δείχνουν αδύναμες να δώσουν χαρά. Να προσφέρουν λήθη, έστω και προσωρινά στον κόσμο, από τα μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας του. Αλίμονο του φορτώνουν ακόμη περισσότερα. Το χαμόγελο, μια ανάσα στους τόσο δύσκολους καιρούς, αδυνατεί να σχηματιστεί.

Οι ομάδες σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο παλεύουν να βρουν το δρόμο τους. Οι «ειδήμονες» ιθύνοντες σε αυτές έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά. Μεταθέτουν τις ευθύνες αλλού, παραποιούν, κάποιοι ετοιμάζονται να πηδήξουν από το καράβι.

Σε ένα απο-δομημένο και συνάμα αποδυναμωμένο σκηνικό οι «κίτρινοι», είτε στο χόρτο είτε στα παρκέ, αδυνατούν να επανα - καταλάβουν το χώρο τους. Να διεκδικήσουν με αξιώσεις, να διακριθούν.

Σερί αρνητικών αποτελεσμάτων, προδομένες επιλογές, καταδικασμένες εμμονές, αδυναμία αντίδρασης, αποφυγή και της στοιχειώδους ακόμη αυτοκριτικής…

Τα τμήματα πορεύονται και τα προβλήματα απλά συσσωρεύονται

Ο κόσμος παρακολουθεί και απογοητεύεται. Οι πιο βιαστικοί έχουν εγκαταλείψει, έχουν πάψει να ασχολούνται. Άλλοι αναζητούν τα αίτια. Πιο θερμόαιμοι είναι έτοιμοι να αποδώσουν ευθύνες. Να επιχειρήσουν επαναπροσδιορισμό στόχων, να αποκηρύξουν πρακτικές, να εκτοπίσουν τους αρνητικούς πρωταγωνιστές…

Υπάρχουν κι αυτοί που επιμένουν να εθελοτυφλούν. Δεν μπορούν, ή απλά δεν θέλουν να δουν γιατί τότε οφείλουν να παραδεχτούν και τα δικά τους λάθη. Ολέθριες επιλογές, ανίερες συμμαχίες, μονολιθικές απόψεις, ταύτιση με πρόσωπα, την a priori αποδοχή και στήριξη τους.

Και η ομάδα, οι ομάδες βουλιάζουν στο τέλμα. Ο κόσμος που γυρνά την πλάτη αυξάνεται, ο διχασμός βαθαίνει…

Υπό τέτοιες συνθήκες, σε ανάλογες καταστάσεις το να αποφεύγεις είναι το εύκολο. Το λιγότερο απαιτητικό και ψυχοφθόρο. Γυρνάς πλάτη γλυτώνοντας και την τριβή και την αντιπαράθεση. Έγινε στο παρελθόν, συμβαίνει και τώρα…

Δυστυχώς θα υπάρχουν πάντα και αυτοί (ευτυχώς ελάχιστοι) που χαμογελούν χαιρέκακα. «Τα προβλέπαμε, τα λέγαμε…». Αυτή είναι και η μεγαλύτερη «ήττα». Η χειρότερη κατάντια και κατρακύλα. Να τρως τις σάρκες σου, να αλληλοσπαράζεσαι. Όχι απλά πικραμένος, ή έστω αποστασιοποιημένος, αλλά και τόσο δηλητηριασμένος.

Τελικά υπάρχει ελπίδα στον Πλανήτη Άρη;

(*Το σαββατοκύριακο το χαμόγελο μπορεί και θα επανέλθει με νίκες στο μπάσκετ, ενδεχομένως και στο Ηράκλειο.

Οι προβληματισμοί όμως και οι επισημάνσεις οφείλουν να μείνουν. Όλοι να κάνουν τον απολογισμό τους. Κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να «ποιεί τη νήσσα»).