Πολλά «αν» βασανίζουν όλους μας από την ώρα που ολοκληρώθηκε η κανονική περίοδος της «αμαρτωλής» Σούπερ Λιγκ. Αν έμπαινε το δοκάρι του Νέρι στο Περιστέρι. Αν κρατούσε η ομάδα τη νίκη μέσα στη Λάρισα. Αν δεν υπήρχε το δραματικό φινάλε στο ματς με τον Ηρακλή και τα ντροπιαστικά του… παρελκόμενα.
Αν είχε αποφευχθεί η «αποψίλωση» στο έμψυχο δυναμικό της ομάδας. Αν γίνονταν καλύτερη διαχείριση και επιλογές στην προ- Τσιώλη εποχή. Αν δεν υπήρχαν για να μας… ταλαιπωρούν τύποι σαν τον Μπέο, αν είχαν κάποιοι μεγαλοσχήμονες παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου στοιχειώδη ευθιξία, ψήγματα έστω αξιοπρέπειας...
Αν πρυτάνευε και ανάμεσα μας η λογική. Αν παύαμε να πέφτουμε θύματα πολιτικής που άλλοι - ενδεχομένως ιδιοτελείς σίγουρα όμως περαστικοί – χάραζαν για μας...
Αν απλά σταθμίζαμε πόσο μόνοι, πόσο «ανάδελφοι» ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε. Πως δεν έχουμε την πολυτέλεια για ενδοοικογενειακές κόντρες και έριδες. Παύαμε να διακατεχόμαστε από εμπάθειες, σύνδρομα «μαγισσών», αποφεύγαμε εμφύλιες διαμάχες. Απέναντι σε όλους είναι επιζήμια «πολυτέλεια» να επιμένουμε και να παραμένουμε διαιρεμένοι. Οφείλαμε όλοι αλλιώς να έχουμε «φροντίσει». Παθήματα του πρόσφατου παρελθόντος όφειλαν να μας έχουν συνετίσει. Να μας φέρουν πιο κοντά, όχι να ορθώσουν «τείχη».
Η διγλωσσία σε παρόμοια φινάλε σε διαφορετικές αγωνιστικές χρονιές δεν μπορεί να έχει αποτελέσματα για όσους την επιστρατεύουν. Η ειλικρινής αντιμετώπιση, από όλους για όλα, ίσως να είναι η μοναδική επιλογή. Σίγουρα η λιγότερο ψυχοφθόρα…
Να στείλουμε ευχές για την Ανάσταση του Θεανθρώπου στον αρμόδιο Υπουργό, στον λαλίστατο (σε άλλες περιπτώσεις) ΓΓΑ, στον «εξυγιαντή» Πιλάβιο. Στους σκληρά εργαζόμενους και εργαζόμενες στην «παράγκα», στους… περήφανους ψηφοφόρους Μπέου (είτε δια ζώσης, είτε με επιστολική ψήφο), σε όλους όσους επιμένουν να κωφεύουν.
Μας (σας) φτύνουν, δεν βρέχει…
