Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται. Κανείς δεν ήταν και δεν μπορεί να είναι πάνω από ιδέες, ομάδες  και λάβαρα. Η προσωπολατρεία είναι, πρέπει να είναι, είδος προς εξαφάνιση. Η ιστορία προσφέρει αμέτρητα παραδείγματα προσώπων που συγκέντρωσαν θαυμασμό, αγάπη πλήθους κόσμου και τα πρόδωσαν. Που πάνω τους επενδύθηκαν ελπίδες, προσμονή χρόνων κι έπεσαν τελικά όλα στο κενό…

Ο ρομαντισμός δεν συνάδει με το σύγχρονο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Ελάχιστοι είναι αυτοί – εξαιρετικά δυσεύρετοι – που θα θέσουν το συνολικό πάνω από το προσωπικό τους όφελος. Επαγγελματίες που θα προτάξουν το συναίσθημα από το όφελος της τσέπης. Της δικής τους τσέπης…

Αφορμή όλων των παραπάνω, φυσικά, η παραχώρηση Κόκε. Το αγαπημένο παιδί, των περισσότερων τα πρώτα χρόνια, πάρα πολλών και σήμερα, αποχωρεί. Ρεαλιστικά δεν μπορούσε να πει όχι στην χρυσοφόρα πρόταση από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ρεαλιστικά και η ίδια η ομάδα όταν φτάσει η ώρα του… ταμείου δεν θα βρεθεί χαμένη. Μάλλον το αντίθετο.

Ένας εξαιρετικά προικισμένος παίκτης, από τους κορυφαίους της σύγχρονης ιστορίας των «κίτρινων» πρόσφερε τα μέγιστα στα πρώτα του χρόνια στον Άρη, κάθε χρόνο και συστηματικά λιγότερα στα δυο-τρία τελευταία. Αναμφισβήτητα - όσο κι αν τους στοιχίζει το παραδέχονται και αυτοί οι ακραιφνείς οπαδοί του, - πολύ λιγότερα από όσα θα όφειλε να προσφέρει βάσει του παχυλού συμβολαίου του...

Συνυπολογίστε την οικονομική συγκυρία. Τα οικονομικά προβλήματα, λιγότερο ή περισσότερο, όλων των ομάδων. Ο Κόκε φεύγει για κάπου που θα παίρνει τα ίδια, αν όχι περισσότερα, αλλά τουλάχιστον στην ώρα τους. Με την επιλογή του φαίνεται καθαρά πως αυτό προτάσσει ως προτεραιότητα. Στην ηλικία του, ακόμη γόνιμη ποδοσφαιρικά, με διαφορετικές φιλοδοξίες άλλο πρωτάθλημα θα επέλεγε…

Περιπτώσεις σαν αυτή απλά εκθέτουν τους όποιους προσωπολάτρες. Όποιους επενδύουν σε πρόσωπα, σχέσεις «εξυπηρέτησης», σχέσεις ανταποδοτικές.

Όσους  μιλούν για «αδρά αμειβόμενους τεχνοκράτες» και (αλίμονο…) όχι αδρά αμειβόμενους επαγγελματίες αθλητές.

Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο οι «σημαίες» μας τέλειωσαν! Υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν «ηγέτες» εντός αγωνιστικού χώρου, απαραίτητοι σε κάθε ομάδα με φιλοδοξίες. Ταυτόχρονα όμως και αναλώσιμοι. Αυτό έχουν επιβάλλει οι σύγχρονες, σκληρές και απρόσωπες συνθήκες και επιταγές της ζωής...

Ο Σέρχιο Κόκε φεύγει και όλοι πρέπει και οφείλουν να του ευχηθούν κάθε τύχη στο νέο του «σταθμό», στην νέα σελίδα στην καριέρα του. Για αυτά  που πρόσφερε, για όσα περισσότερα θα μπορούσε και θα έπρεπε, για τα αισθήματα που έβγαλε και διατηρεί για αυτή την ομάδα. Αυτήν που ήταν, είναι και θα είναι για πάντα πάνω από πρόσωπα, καταστάσεις, μεθοδεύσεις, ακόμη και ιδιοτελή κίνητρα…