«Χρόνια πολλά αγάπη μου γλυκιά…» λέει το σύνθημα που δονεί πάντα τέτοιες μέρες τα γήπεδα που παίζουν οι ομάδες του Θεού. 25 Μάρτη του 1914 - 25 Μάρτη του 2011, 97 χρόνια Άρης.
Ένα μακρύ οδοιπορικό μεγάλων επιτυχιών, ένδοξων στιγμών, άδολης αγάπης, στήριξης, συμπόρευσης, γαλούχησης, ταύτισης με μια μεγάλη ομάδα, μια λατρεμένη ιδέα.
«Και στα 100 θα ΄μαι πάλι εδώ να στο τραγουδώ…» συμπληρώνει το σύνθημα. Τα εκατό χρόνια αυτού του τεράστιου συλλόγου που είναι τόσα κοντά. Μια ομάδα, μια ιδέα που συνεπήρε γενιές και γενιές. Σκόρπισε χαρές, περηφάνια, αλλά και πίκρες. Μαζί στα καλά, ακόμη πιο κοντά και φανατικά στα δύσκολα. «Όσο με πληγώνεις, τόσο με πωρώνεις…» είναι το μότο για τις άσχημες στιγμές και σε μια τόσο πολύχρονη ιστορία – φυσικά- υπήρξαν άφθονες και από αυτές…
Για τα πιο παλιά δεν ξέρω. Αρκέστηκα, αρκεστήκαμε στις διηγήσεις και στις περιγραφές δικών μας. Αυτών που μας μύησαν στην Αρειανή οικογένεια. Που μας μετέδωσαν το… κίτρινο μικρόβιο. Χάρη σε αυτούς γίναμε κι εμείς κοινωνοί της Αρειανής ιδέας. Αρχίσαμε να παίρνουμε κι εμείς μέρος στο «ταξίδι»…
Αναμνήσεις, πιο αμυδρές, από εκείνο το απόγευμα, του '80, στον κατακίτρινο Βόλο. Το δύσκολο ταξίδι της επιστροφής… Οι απίστευτες βραδιές στο Παλέ, οι ανείπωτες χαρές με τον Αυτοκράτορα. Οι μαγικές στιγμές στην Προύσα, στο Τορίνο. Πιο μπροστά η πορεία προς την Γάνδη, το Μόναχο, τη Σαραγόσα.
Ο τίτλος στο βόλεϊ, μοναδικές επιτυχίες, διακρίσεις, σπουδαίων αθλητών με σήμα στη φανέλα το θεό του πολέμου.
Οι ξέφρενοι πανηγυρισμοί για την «άλωση» της Περούτζια, το πέρασμα από την Λισσαβώνα, την πρόκριση στη Σαραγόσα, ακόμη πιο πρόσφατα την επική νίκη στο «Βιθέντε Καλδερόν».
Η απόλυτη ανατριχίλα, η υπέρτατη πώρωση και ταύτιση εκείνη την ανοιξιάτικη βραδιά στην Πάτρα. Ταξίδια μακρινά και λιγότερο μακρινά.
Στιγμές που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη όλων μας. Βραδιές αγώνων σημεία αναφοράς, όπως η κίτρινη εκστρατεία στον περσινό τελικό στην Αθήνα. Το κατακίτρινο ΟΑΚΑ, η μεγαλύτερη μετακίνηση οπαδών στα ελληνικά χρονικά…
Οι φετινές μαγικές ευρωπαϊκές βραδιές, οι φιέστες στο «κάστρο» του Κλεάνθης Βικελίδης.
Αυτά κι άλλα πολλά. Στιγμές που σε σημαδεύουν. Που θα σε ακολουθούν για πάντα. Που θέλεις και προσπαθείς να τις μεταλαμπαδεύσεις κι εσύ με την σειρά σου στις γενιές που έρχονται. Στους νέους Αρειανούς που γαλουχούνται. Που θα ακολουθούν κι αυτοί πιστά τον κίτρινο θεό. Θα του συμπαραστέκονται στα καλά, αλλά και στα δύσκολα. Που θα του τραγουδούν σε αυτά αλλά και σε κάθε επόμενα γενέθλια του: «χρόνια πολλά αγάπη μου γλυκιά…».
