Ήταν σαν χθες κι όμως έχουν περάσει δεκατέσσερα χρόνια! Εκείνο το βράδυ της 3ης του Απρίλη στην μακρινή Προύσα. Μετά από ένα κοπιαστικό ταξίδι, μετά από πολλές σκέψεις και προβληματισμό για το αν θα έπρεπε αυτό να ξεκινήσει καν...
Ευτυχώς πραγματοποιήθηκε και οι μνήμες του θα μας συνοδεύουν για πάντα. Τους λίγους τυχερούς, που κόντρα σε επιφυλάξεις και το κλίμα «εθνικής ντροπής και απογοήτευσης», κίνησαν τότε στις αρχές εκείνου του Απρίλη του ΄97 για την Προύσα. Ευτυχώς για τα όσα «μαγικά» επακολούθησαν. Τα ατέλειωτα πανηγύρια στο άδειο από κόσμο γήπεδο. Η... ζεματιστή κούπα από τον προβολέα που όλη εκείνη την μέρα την φώτιζε μέσα στην γυάλινη βιτρίνα. Αυτή που οι Τούρκοι είχαν προκαταβολικά φτιάξει για να επιδεικνύουν το τρόπαιο! Ένα όνειρο που μετατράπηκε σε εφιάλτη για αυτούς.
Το «μεθύσι» χαράς και περηφάνιας στο παρκέ αρχικά, έξω από τα αποδυτήρια της ομάδας στη συνέχεια. Όλα όσα είχαν προηγηθεί στη διάρκεια του αγώνα. Η παρακολούθηση του αγώνα πίσω από τον «κίτρινο» πάγκο. Η... βροχή από αντικείμενα. Η διακοπή, αρχικά η εκκένωση του γηπέδου στη συνέχεια. Αντίθετα με τις δικές μας κακές συνήθειες εκεί, τότε, όλα είχαν ξεκαθαρίσει και διαλυθεί μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Λίγα ακόμη απέμεναν για την απονομή!
Στη συνέχεια οι αποκλεισμένοι από την αστυνομία δρόμοι για να περάσουν οι θριαμβευτές παίκτες, τεχνικοί, συνοδοί και οι ελάχιστοι τολμηροί, ευλογημένοι όμως από την εξέλιξη, φίλοι της ομάδας. Η πολύ σύντομη γεύση από το ξεφάντωμα χαράς στα... χανουμάκια, με την κούπα να αλλάζει χέρια συνεχώς. Το τηλέφωνο που δεν σταματούσε να χτυπά! Όλοι ήθελαν, διψούσαν, να τους μεταφέρουμε το κλίμα. Να ζήσουν αυτό που εμείς βιώναμε από κοντά. Όσοι τον σκέφτονταν αρχικά να κάνουν το ταξίδι και τελικά κάμφθηκαν, από... αμφισβήτηση ή χιλιόμετρα, θα το μετανιώνουν για πάντα...
Το ταξίδι της επιστροφής το πιο ευχάριστο από ποτέ! Το μόνο που «πονούσε» ότι θα χάναμε την αποθέωση στο αεροδρόμιο. Το ατέλειωτο κίτρινο «ποτάμι» μέχρι το κέντρο της πόλης. Τον ήχο από τα ατέλειωτα κορναρίσματα, τον Λευκό Πύργο που για μια ακόμη φορά γιόρταζε για το καμάρι της Μακεδονίας. Μας αποζημίωσαν τα συγχαρητήρια των πικραμένων αλλά αξιοπρεπών γειτόνων στα βενζινάδικα, στο αεροδρόμιο, όπου αλλού αντιλαμβάνονταν την παρουσία μας...
Η δίψα για... λεπτομέρειες στη διαδρομή εντός συνόρων . Τελικά η άφιξη και η γλυκιά, μα τόσο γλυκιά, γεύση της επιτυχίας. Της περηφάνιας για την συμμετοχή σε μια βραδιά μαγική. Ευτυχώς ακολούθησαν αρκετές ακόμη. Πολλές περισσότερες ακολουθούν και τις αξίζουμε όλοι μας.
