Μια χρονιά τέλειωσε κι άφησε πίσω της ανάμικτα συναισθήματα για τον κόσμο του Άρη. Πέρσι τέτοια εποχή η περηφάνια περίσσευε στο κίτρινο στρατόπεδο. Η ευρωπαϊκή πορεία πρόσφερε όμως και λήθη στα προβλήματα της ομάδας. Τα κουκούλωνε προσωρινά για να αποκαλυφθούν όλα στη συνέχεια.

Ο θριαμβευτής στην Ευρώπη Άρης έβλεπε τελικά την πλάτη ομάδων-κομητών, έστω και λόγω μεθοδεύσεων και διεργασιών. Έστω κι αν - με τις συνήθεις πρακτικές - τα κίτρινα λάθη πέρασαν σε δεύτερη μοίρα είχαν κι αυτά σημαντικό μερίδιο στο αρνητικό πρόσημο στο φινάλε της χρονιάς. Το χειρότερο είναι πως τα λάθη όχι απλά επαναλήφθηκαν, ίσως να έγιναν και σε βαθμό υπερθετικό.

Ο Άρης όφειλε απλά να επενδύσει σε εκείνη την επιτυχημένη πορεία. Το καλοκαίρι ο όποιος σχεδιασμός κατέληξε και αποδείχτηκε καταστροφικός. Νέες αλλαγές, κουκούλωμα των αδυναμιών, αποφυγή κάθε αυτοκριτικής και η ομάδα ακόμη αναζητεί τα πατήματα της.

Σε ένα απίστευτα δυσμενές περιβάλλον ο Άρης αντιμετωπίζει χειρότερα οικονομικά από ότι αγωνιστικά προβλήματα.

Το απόλυτα ανησυχητικό δεν είναι αυτό το ύψος των υποχρεώσεων, των προβλημάτων που καθημερινά εμφανίζονται. Το θέμα είναι το περιβάλλον της ομάδας, οι σχέσεις, οι αντιπαραθέσεις, το κλίμα γενικά μέσα στην μεγάλη οικογένεια του Άρη. Στο «οικογένεια» χωρούν πολλά έως πάρα πολλά εισαγωγικά…

Την ίδια ώρα που οι αντίπαλοι δρουν, αντιδρούν και «καλλιεργούν» στον Άρη είμαστε όλοι λιγότερο ή περισσότερο απασχολημένοι με το να ξεκατινιαζόμαστε! Οι άλλοι βουλώνουν τρύπες, εμπεδώνουν συμμαχίες για τη συνέχεια, την ίδια ώρα που στον «πλανήτη» Άρη έχουμε ξεθάψει για τα καλά το τσεκούρι του εμφύλιου πολέμου…

Αρνούμαστε ακόμη και να παραδεχτούμε απλά τα λάθη, να αποδεχτούμε πως μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι ικανοί, μπορεί και πρέπει κι άλλες γνώμες να ακουστούν, να απαγκιστρωθούμε από καρέκλες και αξιώματα όταν αδυνατούμε να συνεχίσουμε σε αυτά. Πνιγόμαστε στην εμπάθεια, σε ρεβανσιστικές τάσεις. Συνεχίζουμε με τόσο αξιοθρήνητο ζήλο το κυνήγι των «μαγισσών», ένθεν και ένθεν…

Ευνουχίζουμε και αφορίζουμε προσπάθειες και προτάσεις που απλά εκφράζονται από τους «απέναντι» κι ας είναι αυτοί οι ίδιοι με τους οποίους παλιότερα κλαίγαμε και γελάγαμε μαζί στα τσιμέντα.

Είμαστε υπερβολικοί και απόλυτοι. Από το καθόλου «φωνή» στις δυο και τρεις που όμως δεν αλληλοσυμπληρώνονται, αλλά - αλίμονο - αλληλοσκοτώνονται!

Από το να έχουμε έστω κι ένα μέσο που δεν συμφωνεί απόλυτα με τη δική μας άποψη, που δεν χαϊδεύει αυτιά, που επιχειρεί και επισημαίνει λάθη (έστω με τις όποιες υπερβολές), είμαστε έτοιμοι να επιλέξουμε το… καθόλου μέσο! Το μεθοδεύουμε, το ευχόμαστε και προκλητικά μάλιστα το δημοσιοποιούμε…

Κανείς δεν δείχνει διάθεση να απλώσει το χέρι. Να κάνει μια πρώτη κίνηση, να στρώσει γέφυρες. Όσοι το σκέφτονται, ή απλά το προτείνουν χαρακτηρίζονται αυτόματα και «γραφικοί». Τους δείχνουν με το δάχτυλο, πορεύονται μοναχικά ανάμεσα στα αντίπαλα και αντιμαχόμενα «στρατόπεδα»…

Όπως είναι φυσιολογικό υπάρχουν – και είναι πολλοί – αυτοί που απλά «πάγωσαν» και μένουν στο περιθώριο. Δεν ασχολούνται, δεν θέλουν να μαθαίνουν καν για τα νέα επεισόδια στην κίτρινη σαπουνόπερα.

Την ίδια ώρα που αντίπαλοι δυναμώνουν. Μπαίνουν και ξαναμπαίνουν στην κληρωτίδα των ευρωπαϊκών κυπέλλων. Που ανεξάρτητα από τις δικές τους έριδες και αντιπαραθέσεις, τουλάχιστον προς τα έξω εμφανίζονται ως γροθιά. Μαζί διεκδικούν, απαιτούν και μοιραία πετυχαίνουν.

Εμείς παραμένουμε πάντα απασχολημένοι σε διεργασίες, συνάξεις, σχήματα, "απαντήσεις", ανακοινώσεις και διαγραφές! Αντίπαλοι δεν είναι οι ανταγωνιστές αλλά οι ομόχρωμοι και «ομόθρησκοι» που απλά εκφράζονται και σκέφτονται διαφορετικά.

Τα «αυτογκόλ» συνεχίζονται στον Άρη. Τα λάθη ακολουθούνται από νέα λάθη, οι έννοιες μας είναι κυρίως εντός παρά εκτός των τειχών. Το φυσιολογικό έχει χάσει την έννοια του στον Άρη, τουλάχιστον όσο έχει να κάνει με την επιλογή «αντιπάλου».

Τα λάθη συσσωρεύονται, μαζί και αυτές οι χαμένες χρονιές. Στην ερώτηση αν υπάρχει διέξοδος ή μέλλον, η απάντηση μόνο απλή δεν είναι. Θα είναι πάντα αρνητική όσο δεν αλλάζουμε όλοι μυαλά, όσο επιμένουμε να απαιτούμε χωρίς να έχουμε μάθει και να εκτιμούμε. Όσο αφορίζουμε και ισοπεδώνουμε συλλήβδην. Ενώ επιμένουμε να αλληλοσπαραζόμαστε και να τυφλωνόμαστε από εμπάθεια και προσωπική αντιπάθεια. Τότε απλά θα συνεχίσουμε να έχουμε ότι μας «αξίζει». Τίποτα περισσότερο από τη φθορά και την απαξίωση του σήμερα. Το ψυχροπολεμικό κλίμα και την στείρα αντιπαλότητα...

Καλή χρονιά, πάνω από όλα καλά μυαλά…