Ξεκινώντας το σχόλιο για τον χθεσινό αγώνα, είμαι υποχρεωμένος να ξεκινήσω δίνοντας συγχαρητήρια στους ποδοσφαιριστές και των δυο ομάδων. Και τους δίνω συγχαρητήρια γιατί πολύ απλά, με έκαναν περήφανο σαν ποδοσφαιρόφιλο. Γιατί απέδειξαν για ακόμη μια φορά τους λόγους που το ποδόσφαιρο είναι το πιο λαοφιλές άθλημα στο πλανήτη! Αυτή η άγρια ομορφιά, αυτή η φυσικότητα, αυτός ο ρεαλισμός, που δένει σε ένα αρμονικό αγωνιστικό και ψυχικό «πάντρεμα» του ατομικού ταλέντου και των ικανοτήτων, με το σύνολο. Σε ένα άθλημα, τεχνικής και δύναμης, ψυχής και μυαλού, που συναρπάζει και καθηλώνει. Και παίζεται παντός καιρού! Και είναι εκτεθειμένο ακόμη και σε ακραία φυσικά φαινόμενα. Στη βροχή, στη καταιγίδα, στο χιονιά, στο καύσωνα, στη παγωνιά, στο χαλάζι και ακόμη και στους κεραυνούς. Γι αυτό είμαι ένας φανατικός FC και γουστάρω μπάλα. Γιατί είναι ο ορισμός του απόλυτου αθλήματος! Και τα παιδιά που αγωνίστηκαν χθες, τόσο οι δικοί μας, όσο και οι παίκτες της Ξάνθης, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό. Σε ένα πολύ δύσκολο αγωνιστικό χώρο, αλλά προπαντός κάτω από κακές, κάτω από τραγικές καιρικές συνθήκες.
Ξεκινάω από αυτό. Γιατί το χθεσινό παιχνίδι, ήταν ένα από τα πιο δύσκολα (από άποψη συνθηκών) που έχουν γίνει στη φετινή περίοδο. Δεν έχει σημασία που κερδίσαμε εμείς. Συγχαρητήρια στους παίκτες και των δυο ομάδων. Όσον αφορά τα δικά μας… Ο θυμόσοφος λαός λέει «Ο Φλέβαρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει». Και το καλοκαίρι του 2012, μπορεί και πρέπει να βρει τον ΑΡΗ στην ποδοσφαιρική επαγγελία των ευρωπαικών διοργανώσεων. Να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια. Μόλις στο χθεσινό άρθρο επισημαίναμε και τονίζαμε το γιατί.
Για οικονομικούς λόγους καθώς σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, τα πολυδιάστατα και πολυποίκιλα έσοδα που θα προκύψουν, είναι απαραίτητα για τη βιωσιμότητα και την επόμενη μέρα της ομάδας. Για ηθικούς λόγους, που έχουν να κάνουν με τη φήμη του Συλλόγου, με το φρόνημα και το ηθικό της ομάδας και του κόσμου. Και πλέον, μετά κι από αυτό το σπουδαίο από κάθε άποψη διπλό, η Ευρώπη, έχει αρχίσει να μας χαμογελάει ξανά και να μας καλεί στο γνώριμο ταξίδι…
Για μένα είναι αδιαπραγμάτευτο. Ο ΑΡΗΣ, του χρόνου ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ να παίξει στην Ευρώπη. Μπορεί και πρέπει. Βλέπετε. Βάζω πρώτα το ρήμα ΜΠΟΡΕΙ και ακολουθεί το ΠΡΕΠΕΙ. Γιατί ποτέ δε σταμάτησα να πιστεύω οτι ο ΑΡΗΣ μπορεί. Ποτέ δε σταμάτησα όμως, να τονίζω και το πρέπει. Τους λόγους που ο ΑΡΗΣ, μπορεί και πρέπει να επανέλθει στους γνώριμους δρόμους και λεωφόρους της Ευρώπης. Ακόμη και στα τέλη του Δεκέμβρη, όταν άλλοι μιλούσαν για σωτηρίες και για ηρωικές πτώσεις, με τον ΑΡΗΣ να στη 12η θέση και έντεκα βαθμούς πίσω (προσέξτε… ΕΝΤΕΚΑ!) από την προνομιούχο πεντάδα κι εγώ, έγραφα ότι ο «Γενάρης βγάζει Ευρώπη». Κι ας ήμασταν πίσω έντεκα ολόκληρους βαθμούς! Τότε για παράδειγμα που ο ΑΡΗΣ ήταν 12ος με 11 βαθμούς και η Ξάνθη στη 5η θέση με 22 βαθμούς! Για να μην ξεχνιόμαστε τα λέω…
Κι επειδή ο καθένας μας γράφει καθημερινά την ιστορία του, με αυτά που λέει και αυτά που γράφει, αισθάνομαι υπέροχα, που βλέπω από την ομάδα, να κάνει αυτά που θεωρούσα βέβαιο ότι μπορεί και είναι άξια να κάνει. Τι περίμενα και προσδοκούσα κι εγώ και όλοι οι Αρειανοί που δεν αναθεμάτιζαν τους παίκτες, αλλά πίστευαν στις δυνατότητες τους; Να συνέλθουν και να απελευθερωθούν! Να ηρεμήσουν και να βγάλουν στο γήπεδο, τις πραγματικές και αδιαπραγμάτευτες δυνατότητες που έχουν. Και πάνω απ όλα, λέγαμε και τονίζαμε σε βαθμό γραφικότητας, ότι όσο έχει έστω και τις ελάχιστες μαθηματικές ελπίδες και πιθανότητες, να τις εξαντλήσει μέχρι τελευταίας, δίνοντας μάχη μέχρι τέλους. Και χθες στη Ξάνθη, έγιναν όλα όπως ακριβώς τα θέλαμε! Μια σπουδαία νίκη, η οποία άνοιξε και τυπικά διάπλατα το ευρωπαϊκό «διαβατήριο» του ΑΡΗ.
Μπήκε κι αυτό μαζί με της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, του ΟΦΗ, της Ξάνθης και του Ατρομήτου… Στο τέλος θα φανεί, ποια από αυτά θα σφραγιστούν, για τα επόμενα ευρωπαικά τους ταξίδια. Το δικό μας πάντως, με τέσσερις βαθμούς απόσταση από τη 5η θέση και με δέκα παιχνίδια υπόλοιπο για να ολοκληρωθεί η κανονική διάρκεια, μπήκε για τα καλά μαζί με τα άλλα. Και το δικό μας, είναι πολύ βαρύ… Έχει πολλά ταξίδια και πολλές σφραγίδες! Κι αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά όλοι οι υπόλοιποι ανταγωνιστές.
Όλοι αυτοί που αποτελούν τους αντιπάλους μας και θα «χτυπηθούμε» μαζί τους στα δέκα τελευταία ματς. Ήδη το χθεσινό διπλό, όχι μόνο τους «ταρακούνησε», αλλά πλέον γνωρίζουν ότι το ξύπνημα του ΑΡΗ, περιορίζει σημαντικά τις ελπίδες τους για διάκριση. Ο ΑΡΗΣ επανήλθε δυναμικά. Και το καλό είναι οτι αυτό το ξύπνημα, επήλθε στο σωστό χρόνο. Τα παθήματα του παρελθόντος (περίοδοι 2008-09 και 2010-11 και ο τρόπος που χάθηκε η ευρωπαική έξοδος), ελπίζουμε να έγιναν μαθήματα.
Κλείνω με τον κόσμο και με αυτή τη συγκλονιστική παρουσία και συμπαράσταση που έδωσαν στην ομάδα. Ποιος δεν συγκινήθηκε και δε γούσταρε, όταν είδε στη τηλεόραση, τα κιτρινόμαυρα κομάντα στο πέταλο… Δε ξέρω πόσοι από εσάς νιώσατε αυτό το σκίρτημα μέσα σας. Πόσοι από εσάς, νιώσατε μια ψυχική ανάταση και σας βγήκε μια γλυκιά αίσθηση μελαγχολίας. Όσοι έχετε ταξιδέψει κι έχετε ακολουθήσει τον ΑΡΗ, σίγουρα, «φτιαχτήκατε» μόλις είδατε το κίτρινο πέταλο να πηγαίνει και να ρχεται, πέρα δώθε, με απίστευτη τρέλα, μέσα στη βροχή!
Όσοι έχετε «φάει βροχή με το τουλούμι» κάπου, κάποτε, σε κάποιο πέταλο, για την Αρειανάρα, γουστάρατε και θέλατε να μπείτε στη τηλεόραση! Κάπως έτσι ήμουν κι εγώ! Και μέχρι να ξαναρχίσει ο αγώνας, στη διάρκεια της δεκαπεντάλεπτης διακοπής του αγώνα, κάθισα κι έγραψα λίγες αράδες. Χαζεύοντας τα τρελαμένα Αρειανάκια, να τραγουδάνε και να χορεύουν κάτω απ΄το χαλάζι. Εκφράζοντας με τον πιο χαρακτηριστικό και μοναδικό τρόπο την λατρεία τους για τον ποδοσφαιρικό τους «θεό»!
Είναι ωραίο να γίνεσαι μούσκεμα για ότι αγαπάς! Είναι ωραίο να μπαίνεις σε ένα πούλμαν Κυριακή πρωί και να ξεκινάς το ταξίδι… Είναι ωραίο να ζεις αυτό το ταξίδι. Με κάμα, με βροχή, με χιόνι και χαλάζι… Γι αυτό το ταξίδι που δεν έχει ΠΟΤΕ και ΚΑΝΕΝΑΝ προορισμό! Γιατί ποτέ δεν αλλάζει ο προορισμός και είναι, πάντα ΕΝΑΣ! Να σαι δίπλα σε ότι αγαπάς! Σε ότι σου ομορφαίνει τη ζωή! Γιατί είναι ωραίο να γίνεσαι μούσκεμα για ότι αγαπάς!
Μπράβο ρε αλάνια!
