Τη Πέμπτη το βράδυ συνομιλώντας τηλεφωνικά με τον Αλέξη (Καμπουρόπουλο) στην ραδιοφωνική εκπομπή και σχολιάζοντας την αγωνιστική του σαββατοκύριακου που έρχονταν μπροστά μας, αυτό που επεσήμανα και τόνιζα, ήταν τη σιγουριά μου ότι θα είναι μια αγωνιστική που θα βολέψει πολύ τον ΑΡΗ. Αρκεί να κερδίσουμε εμείς, να πάρουμε το τρίποντο και να κάνουμε τους 25 βαθμούς. Πίστευα ακράδαντα και το έλεγα, ότι η Ξάνθη θα χάσει στη Κρήτη από τον ΟΦΗ και με την ίδια σιγουριά θεωρούσα βέβαιη την γκέλα του Ατρόμητου στην έδρα του. Ο άσος του ΟΦΗ ήταν λίγο πολύ αναμενόμενος, ωστόσο έβγαζα την ίδια σιγουριά και για τον Ατρόμητο… Η πολύ μεγάλη πρόκριση που είχε πάρει ο Ατρόμητος μέσα στο Περιστέρι, πίστευα ότι θα «υπνωτίσει» τους γηπεδούχους και θα «σκοντάψουν», όπως επίσης πίστευα ότι ο Αστέρας Τρίπολης μετά την ήττα στο Καυτανζόγλειο από τη Δόξα, δε θα κάνει δεύτερη συνεχόμενη εκτός έδρας ήττα.
Αυτά έλεγα τη Πέμπτη το βράδυ. Αυτά πίστευα κι αυτά έλεγα. Βέβαια, μιλούσα για «γκέλα» του Ατρομήτου με ισοπαλία. Που να φανταστώ ότι θα έρθει ακόμη καλύτερο αποτέλεσμα, με διπλό της Τρίπολης μέσα στο Περιστέρι! Ένα διπλό το οποίο «έβαλε φωτιά» στην υπόθεση πεντάδα και φυσικά σε συνδυασμό με τη δική μας νίκη επί του Λεβαδειακού, μας έβαλε ξανά στο παιχνίδι, πολύ δυνατά! Κι όπως ακριβώς λέγαμε στο φύλλο της περασμένης Δευτέρας… «Για όσους έχουν βιαστεί να βάλουν τον φετινό ΑΡΗ στο περιθώριο, θα το φωνάζω με μανία και με όλη τη δύναμη της ψυχής μου. Ο ΑΡΗΣ ΕΧΕΙ ΣΤΟΧΟ. Κι αυτός δεν είναι άλλος από τη διεκδίκηση και της απειροελάχιστης μαθηματικής ελπίδας, να καλύψει τους επτά βαθμούς που τον χωρίζουν αυτή τη στιγμή από τη 5η θέση και να μπει στα play off, κι από κει και πέρα, να διεκδικήσει ένα από τα πέντε ευρωπαικά εισιτήρια της επόμενης περιόδου».
Και θα επαναλάβω και σήμερα κάποια πολύ σημαντικά πράγματα, αναδημοσιεύοντας ένα ακόμη κομμάτι από το άρθρο μου της περασμένης Δευτέρας. Όχι για κανένα άλλο λόγο, απλά για να καταλάβουν κάποιοι τι σημαίνει να είσαι ΑΡΗΣ: «Όσοι με τα λεγόμενα και τα γραφόμενα τους, βιάζονται να στείλουν τον ΑΡΗ από τώρα για καλοκαιρινές διακοπές, πιστεύω ότι δεν είναι ΑΡΗΣ. Γιατί αν είσαι ΑΡΗΣ, δεν τα παρατάς ποτέ και πολεμάς μέχρι τέλους. Γιατί όταν είσαι ΑΡΗΣ, δεν παρατάς ΠΟΤΕ τη μάχη. Ακόμη κι αν ο πόλεμος δεν έχει πάει καλά μέχρι τώρα, καθώς υπήρξαν απώλειες, όταν είσαι ο ΑΡΗΣ, δεν παρατάς ΠΟΤΕ τις μάχες! Κι επειδή είσαι ΑΡΗΣ, ακόμη κι αν είναι να πέσεις σε μια μάχη, θα πέσεις μαχόμενος. Αυτά λέγονται ιδανικά. Κι ο ΑΡΗΣ, έχει ιδανικά σαν Σύλλογος. Δεν είναι ότι να ναι… Γι αυτό σας λέω, ότι όσοι μιλάνε για χαμένη χρονιά και διακοπές από τώρα, δεν είναι Αρειανοί. Δεν θα μπορούσαν ΠΟΤΕ να είναι Αρειανοί. Δεν μπορούν τέτοια άτομα να είναι Αρειανοί. Δεν τους αξίζει αυτός ο τίτλος τιμής. Γιατί σ αυτή τη ζωή που ζούμε, σ αυτή σαπίλα και τη μπόχα που υπάρχει δίπλα μας και γύρω τριγύρω μας, το να είσαι ΑΡΗΣ, είναι ΤΙΤΛΟΣ ΤΙΜΗΣ».
Τα ξαναγράφω όλα αυτά, για να καταλάβουν όλοι, ότι δεν έχει τελειώσει απολύτως τίποτα! Ειδικά όταν είσαι ΑΡΗΣ! Ελπίζω ότι πλέον, αυτό να το έχουν καταλάβει όλοι. Και ειδικά όσοι είχαν ξεγραμμένη την ομάδα και έστελναν τους παίκτες και τον κόσμο του ΑΡΗ, από τώρα για καλοκαιρινές διακοπές. Βέβαια, γεγονός είναι ότι καρδιοχτυπήσαμε μέχρι να μπει το δεύτερο γκολ και να έρθει αυτή η ΥΠΕΡΠΟΛΥΤΙΜΗ νίκη, επί του Λεβαδειακού. Ένα ματς που ξεκίνησε πολύ στραβά, καθώς βρεθήκαμε πίσω στο σκορ και σαν να μην έφτανε αυτό, χάναμε την μια ευκαιρία πίσω από την άλλη! Ο ΑΡΗΣ με τη λήξη του ημιχρόνου, ήταν πίσω στο σκορ, έχοντας 64% κατοχή μπάλας, 11-0 στα κόρνερ και 10-1 στις τελικές! Κι όμως ήταν πίσω στο σκορ. Το σφυροκόπημα συνεχίστηκε στην επανάληψη, ισοφαρίσαμε νωρίς, αλλά η μπάλα, δεν έμπαινε. Χρειάστηκε να φτάσουμε στο 89ο λεπτό για να καταφέρουμε να ξεκλειδώσουμε την ατυχία μας και την δυστοκία μας και τον εκπληκτικό τερματοφύλακα του Λεβαδειακού, τον Κυριακίδη.
Ο ΑΡΗΣ έπαιξε τρομερή μπάλα! Χτύπησε σαν το χταπόδι τον Λεβαδειακό, έχασε απίστευτες ευκαιρίες, είχε δοκάρι και θα μπορούσε να έχει πετύχει μια νίκη με ένα μεγάλο και άνετο σκορ. Είχαμε 20 τελικές (3 είχε ο Λεβαδειακός) εκ των οποίων οι 11 με σουτ εντός περιοχής και κέρδισαμε 20 κόρνερ (μόλις ένα ο αντίπαλος!), κι αυτό αποτελεί ένα δείγμα που επιβεβαιώνει πανηγυρικά, αυτό που λέμε για ανελέητο σφυροκόπημα που είχαμε από τους παίκτες του ΑΡΗ. Με 63% κατοχή μπάλας και βέβαια 400 πάσες, (μόλις 153 είχαν οι φιλοξενούμενοι), που δείχνουν την πλήρη και απόλυτη κυριαρχία. Βέβαια, μέχρι να μπει το δεύτερο γκολ, μας έφυγε η ψυχή! Αν δεν κέρδιζε ο ΑΡΗΣ αυτό το ματς, θα ήταν μια από τις μεγαλύτερες αδικίες που έχω δει να γίνονται σε ποδοσφαιρικό αγώνα. Ευτυχώς όμως, τέλος καλό όλα καλά και πήραμε τη νίκη και του ΥΠΕΡΠΟΛΥΤΙΜΟΥΣ τρεις βαθμούς.
Αξίζουν συγχαρητήρια στην ομάδα, στους παίκτες και φυσικά στον προπονητή. Γύρισαν δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι που ήταν πίσω στο σκορ. Έδειξαν ΤΡΟΜΕΡΗ θέληση και πίστη για τη νίκη. Έβγαλαν ψυχή και αγωνιστικό πάθος. Πρέσαραν ασφυκτικά τους αντιπάλους και είχαν συνεχή κίνηση, με ή χωρίς τη μπάλα, ενώ αυτό που καταγράφω, εκτός από τη συνολική βελτίωση που έχουμε σαν ομάδα, είναι και οι καλύτερες τοποθετήσεις και στα στημένα. Πλέον τα δεδομένα έχουν διαφοροποιηθεί σημαντικά και ο ΑΡΗΣ έχει πλησιάσει στους τέσσερις βαθμούς, από την 5η θέση… Και παίζεις τον αγώνα της χρονιάς στη Ξάνθη την προσεχή Κυριακή (19:30). Όπως τα λέγαμε δηλαδή… Αυτό είναι το ματς της χρονιάς. Πας, κερδίζεις και πατάς με το μισό πόδι στην Ευρώπη. Μετά δεν κρατιέσαι. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει!
ΥΓ (Τι να πω και τι να γράψω για τη διαιτησία; ΠΕΝΑΛΤΙ -ΜΑΡΣ κι άλλη μια αδικία σε βάρος του ΑΡΗ!!! Τα χουμε πει και τα χουμε γράψει κατ επανάληψη. Για ακόμη μια φορά, θα πω απλά ότι για τη διαιτησία κι όλα αυτά τα που είμαστε αναγκασμένοι να βιώνουμε, υπάρχει «φάρμακο»… Αν κάποιοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το δουν...)
