Του ΠΑΝΟΥ ΔΟΞΟΓΛΟΥ

«Φέτος που όλες οι ομάδες είναι αποδυναμωμένες είναι μεγάλη ευκαιρία να ξεχωρίσουμε...» ή «Αφού τερματίσαμε πέρσι με “5 στα 5” το πρωτάθλημα κι αφού γνωρίζει την ομάδα ο Τσιώλης, σκέψου πόσο καλύτεροι θα είμαστε του χρόνου...». Μερικές από τις αβίαστες σκέψεις των φιλάθλων του Άρη για το μέλλον του ποδοσφαιρικού τμήματος αμέσως μετά τη λήξη του απερχόμενου πρωταθλήματος. Απόψεις που άρχισαν να αλλάζουν σταδιακά με την παρουσία της ομάδας στην προετοιμασία, αλλά και τους φιλικούς αγώνες. Απόψεις που πλέον δεν ακούγονται ούτε από τον πιο αισιόδοξο φίλαθλο μετά και την αποκαρδιωτική συγκομιδή των δύο βαθμών σε τρεις αγώνες, οι δύο μάλιστα στο «Κλεάνθης Βικελίδης» με υποδεέστερους (;) αντιπάλους.

Το κουίζ που έχει δημιουργηθεί στο μυαλό των ανθρώπων για το τι μπορεί να φταίει και να μην αποδίδει μία ομάδα στον αγωνιστικό χώρο δε θέλει... δυνατούς λύτες. Όλες αυτές οι εξισώσεις είναι εύκολο να λυθούν αν πάρουμε ως βάση μερικά δεδομένα. Πρώτον, ότι τα νούμερα είναι αμείλικτα και δεύτερον, πως δε χωράει συναίσθημα όταν ασχολείσαι με αυτά. Η δημιουργία μιας ανταγωνιστικής ομάδας έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την οικονομική κατάσταση που επικρατεί σε ένα σύλλογο, ειδικά στην Ελλάδα, όπου η έννοια της υποδομής και η προώθηση πιτσιρικάδων στην πρώτη ομάδα αποτελούν όνειρα θερινής νυκτός. Δείγμα πως ο σχεδιασμός σε βάθος χρόνου, με σαφείς προσανατολισμούς και ξεκάθαρους στόχους δε βρίσκεται στην ατζέντα των ανθρώπων που έχουν τα ηνία των συλλόγων. Είτε γιατί δε γνωρίζουν από ποδόσφαιρο, είτε γιατί δεν πρέπει να μάθουν.

Ο Άρης τα τελευταία τρία χρόνια εμφανίζει ολοένα και πιο συχνά σημάδια αγωνιστικής καθίζησης. Ο λόγος είναι προφανής. Λεφτά... δεν υπάρχουν. Δε θα εξετάσουμε το λόγο, αλλά το αποτέλεσμα. Η χρονιά που οι κίτρινοι ξεκίνησαν τη δική τους αντεπίθεση στο ποδοσφαιρικό κατεστημένο της χώρας έφερε στο «Κλεάνθης Βικελίδης» παίκτες όπως οι Γκρασιάν και Αμπρέου, που σε συνδυασμό με τους «παλιούς» Ρονάλντο, Κάμπορα, Κόκε, Χαβίτο, Κάλβο κτλ., ανέβασαν τον πήχη της ομάδας σε αγωνιστικό επίπεδο, αλλά και τον ισολογισμό της εταιρίας σε απαγορευτικά νούμερα. Τα χρήματα ήταν προφανέστατα ο λόγος που αυτοί οι παίκτες θα πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στον Άρη, αλλά ταυτόχρονα και ο λόγος (όχι ο μόνος, όπως αποδείχθηκε) που τους απομάκρυνε από τη Θεσσαλονίκη.

Η σταθερά αυτής της εξίσωσης και το γεγονός πως ο Άρης κρατούσε ως ομάδα τη συνοχή του, παρά τη φυγή των Γκρασιάν και Αμπρέου, ήταν η παρουσία ενός κορμού που έδινε στην ομάδα τη δυνατότητα να λειτουργεί με ένα μυαλό, με μία σκέψη. Σηφάκης, Χαβίτο, Κάλβο, Κόκε, Νέτο, Ρονάλντο ήταν το... ασφαλιστήριο συμβόλαιο που δεν επέτρεπε σε όλο το σύνολο, παρά την κακή του εικόνα σε κάποια παιχνίδια, να παρουσιάσει σημάδια αποσύνθεσης. Όταν προσθέσαμε δίπλα σε αυτούς παίκτες με την εκτελεστική δεινότητα του Αμπρέου, την πληθωρική παρουσία στο κέντρο του Νάφτι, αλλά και την ηγετική και όλο διδασκαλία παρουσία λίγο αργότερα του Κούπερ, η ομάδα έδειχνε να βρίσκει τη «συνταγή».

Η οικονομική στενότητα και η λάθος πολιτική με τις συνεχείς αλλαγές ποδοσφαιριστών δημιούργησαν τρία χρόνια αργότερα μία ομάδα που και το ατομικό της ταλέντο έχασε, αλλά και τη συνοχή της. Η ανάγκη να κάνει η ομάδα το... αγροτικό της για να διορθώσει τα λάθη της και να αποκτήσει συνοχή μπορεί να κοστίσει σε βαθμούς, αλλά και σε ηρεμία και έσοδα. Φράσεις του τύπου... «Αρης είσαι» και «Όλοι κοντά στην ομάδα» δεν μπορούν να γιατρέψουν πλέον το πρόβλημα, παρά να αποτελέσουν το φάρμακο που θα καθυστερήσει το τέλος. Μία ομάδα είναι και ο Άρης, μία ποδοσφαιρική ανώνυμη εταιρία, που διέπεται από κανόνες οικονομικούς κι από αντίστοιχα δεδομένα. Για να τακτοποιήσει όλα αυτά, τρόπος ίσως θα βρεθεί. Για να φτιάξει όμως ομάδα θέλει κι άλλα. Να σκεφτούν διοίκηση, προπονητής, παίκτες και κόσμος με ένα μυαλό. Γιατί μάλλον κάτι παραπάνω θα ξέρει ο Φέργκιουσον λέγοντάς μας: «Είναι όλα σχετικά με το ομαδικό πνεύμα. Είναι σαν τα χελιδόνια. Πάντα πετούν μαζί σε μια ομάδα, σε σχηματισμό V, κι εκείνα που βρίσκονται στο μπροστινό μέρος κάνουν το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς. Και εναλλάσσονται τακτικά. Αν ένα χελιδόνι πετάει εκτός σχηματισμού, δύο άλλοι πάνε να τον πάρουν και να τον φέρουν πίσω στην ομάδα. Είναι το ίδιο με τις ομάδες μου. Θυσία, φιλία και να δίνεις τον εαυτό σου για την ομάδα».