Αντί να προβληματιζόμαστε στον Άρη με όσα παράδοξα, φαιδρά, παράλογα, ανούσια, ψεύτικα, προπαγανδιστικά αναπαράγονται ως ειδήσεις, προτιμούμε να κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας και να τα πετάμε όλα σε ένα απίθανο χωνευτήρι που τα μετατρέπει όλα σε αποδεκτά γεγονότα.

Είναι ένα χωνευτήρι που με ένα επικίνδυνο τρόπο έχουμε ανάγει ως απόδειξη αρειανοσύνης, αρνούμενοι να αντιληφθούμε ότι κάθε φορά που αποστρέφουμε το βλέμμα από την αλήθεια, στο βωμό του να μη διαταραχθεί η ηρεμία του συλλόγου, στην ουσία βλάπτουμε ανεπανόρθωτα τον Άρη. Την ίδια στιγμή μειώνουμε την ικανότητα μας να αντιδρούμε σε πρόσωπα και καταστάσεις που ζημιώνουν τον Σύλλογο και αθροιστικά δρώντες τον οδηγούν στην καταστροφή.

Ουσιαστικά, στον Άρη εφαρμόζεται, σε όλο του το μεγαλείο το γνωστό πείραμα με τον βάτραχο, τον οποίο βάζουμε στο νερό και ανεβάζουμε σταδιακά την θερμοκρασία του νερού κάνοντας τον βάτραχο να συνηθίζει σε αυτό το περιβάλλον και όταν το νερό γίνει επικίνδυνο για τον βάτραχο, αυτός δεν μπορεί να αντιδράσει, επειδή αν και κατανοεί τον κίνδυνο δεν έχει πλέον τις φυσικές δυνάμεις ή τα εργαλεία για να το κάνει αυτό.

Μετατρεπόμαστε καθημερινά λοιπόν, σε μοντέλα μέτρησης αντιδράσεων σε διάφορα σενάρια, που όλα τους έχουν πάντοτε μία και μοναδική εξέλιξη.

Δεν αλλάζει το καθεστώς που διοικεί τον Σύλλογο, ανεξάρτητα με τα αποτελέσματα που επιτυγχάνει. Το πείραμα έγινε και πέτυχε απολύτως. Οι αντιστάσεις των αρειανών στο βομβαρδισμό τους από παραμύθια, έχει μεταβάλλει την νοοτροπία τους. Όποιος δεν αποδέχεται αυτήν την επιβαλλόμενη με κάθε μέσο, ακόμη και με τη βία, ομοιομορφία, στρέφεται εναντίον του ίδιου του Συλλόγου.

Το παραδοξότερο όλων είναι ότι ελάχιστοι έχουν τη διάθεση να σταματήσει το πείραμα αυτό. Θα τον οδηγήσουμε τον βάτραχο, τον Άρη δηλαδή στο βράσιμο και τον θάνατο. Οι περισσότεροι αρκούνται στο να σχολιάζουν με επιτήδευση τα αγωνιστικά τεκταινόμενα, ανεβάζοντας η ρίχνοντας τη διάθεσή τους, να συμμετέχουν δηλαδή ή να απέχουν ανάλογα αν κερδίζει ή χάνει η ομάδα.

Δεν θα προβληματιστεί πια κανείς για το γεγονός ότι ο Νάτσο Γκαρσία, με ευθύνη της διοίκησης δεν αγωνίζεται, αλλά ταυτόχρονα στοιχίζει στον χειμαζόμενο, από τα οικονομικά του προβλήματα Άρη, πάνω από πεντακόσιες χιλιάδες ευρώ. Αντί να ζητήσουμε ευθύνες, θεωρούμε ότι είναι σωστότερο, όχι μόνο να το αποσιωπούμε, αλλά και να κατηγορούμε όσους ρωτούν για το θέμα ως εχθρούς.

Αυτή είναι και η συνταγή που αναπαράγουν και οι οργανωμένοι αρειανάρες, που χρησιμοποιούν τα αρειανά μέσα για να αποκοιμίσουν τη συνείδηση του αρειανού οπαδού, ανάγοντας τη «φωνή» και τα «εκτός έδρας», ως τα υπέρτατα καθήκοντα του γνήσιου οπαδού.

Ταυτόχρονα κυριαρχούν αντιλήψεις που προσιδιάζουν σε αυτές των μελών διαφόρων εσχατολογικών αιρέσεων και έχει δαιμονοποιηθεί η αντίρρηση, η άλλη άποψη, η απόρριψη αυτών των παιδιάστικων συμπεριφορών και όσοι δεν συμμορφώνονται με τις παροιμιώδεις βλακώδεις απόψεις, που μας πασάρουν ως την μοναδική αλήθεια, χαρακτηρίζονται ως εχθροί του Συλλόγου και θεωρούνται ότι δεν ανήκουν στην οικογένεια του Άρη.

Μια οικογένεια που από τη μέρα γέννησής της, ως χαρακτηριστικότερο γνώρισμα είχε την αποδοχή των άλλων, την άρνηση των διαχωρισμών, αλλά και χαρακτηριζόταν από παραγωγικότητα, υψηλή αντίληψη και δημιουργικότητα.

Μάλλον πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι μας γιατί είμαστε Άρης.

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.