Του ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΡΔΑ

Σήμερα Δευτέρα, μετά την καθοριστικής σημασίας νίκη που πέτυχε ο Άρης στον χθεσινό του αγώνα για το πρωτάθλημα με τον ΠΑΣ Γιάννενα, κάποιοι οπαδοί του θα αισθάνονται ανακούφιση, γιατί πήρε τρεις βαθμούς και απομακρύνθηκε από αυτούς που αγωνίζονται για την απομάκρυνσή τους από την επικίνδυνη ζώνη και κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν να κάνουν όνειρα για την κατάληψη της πέμπτης θέσης στη βαθμολογία και τη συμμετοχή στα πλέι οφς.

Αν θέλετε τη γνώμη μου, κανένα δεν μπορώ να κακίσω, αλλά και με κανέναν τους δεν μπορώ να συμφωνήσω. Αυτοί είναι οι οπαδοί. Είναι φυσιολογική η αντίδραση και των δύο κατηγοριών, αν αναλογιστεί κάποιος σε ποια ομάδα αναφέρονται, τον Άρη.

Τεράστιος Σύλλογος με ιστορία, με τέσσερεις συμμετοχές σε τελικούς Κυπέλλου Ελλάδας την τελευταία οκταετία και δύο προκρίσεις στη φάση των ομίλων στην Ευρώπη, απέναντι σε μεγαθήρια. Από την άλλη, μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα, πέρασε τη βιωματική περιπέτεια ενός δεύτερου υποβιβασμού και τις αγωνίες της επιστροφής από την κόλαση της, διά βίου, οικονομικής καταστροφής.

Το πρόβλημα είναι ότι ο ίδιος ο Σύλλογος αποτελεί ένα παραμορφωτικό φακό, λόγω του μεγαλείου του. Όπως όταν κοιτάτε ένα αντικείμενο από διαφορετικές γωνίες μέσα από ένα μεγάλο πρίσμα-κρύσταλλο. Τη μία στα μάτια μας «απλώνει» στο άπειρο, την άλλη συρρικνώνεται σαν μια κουκίδα.

Όπως έχουμε ξαναπεί, ο καθένας μας έχει μέσα του, το δικό του Άρη. Τον μεγαλώνει και τον μικραίνει ανάλογα με τον ίδιο, με τους φόβους του, με τα όνειρά του. Με βάση αυτήν την αντίληψη αντιδρούμε και στα γεγονότα.

Ας αναλογιστούμε λοιπόν λίγο, τι συνέβη τις τελευταίες δέκα μέρες και ας προσπαθήσουμε να παρατηρήσουμε από απόσταση, τα φαινόμενα που με μαθηματική ακρίβεια επαναλαμβάνονται τα τελευταία χρόνια και καθορίζουν την πορεία του.

Ο λόγος είναι απλός, έχουμε να κρίνουμε επαγγελματίες.

Να δούμε τι έκαναν οι προπονητές, οι ποδοσφαιριστές, οι διοικούντες και οι υπάλληλοί τους και να αναγνωρίσουμε τη μέθοδο, το σχέδιο, τους σκοπούς, την αποτελεσματικότητα, την αξία στη δουλειά του καθένα, πριν αποφασίσουμε πως θα πορευτεί ο Σύλλογος, πριν πάρουμε θέση για τα οικονομικά του, τον προπονητή που πρέπει να έχει, τις μεταγραφές που επιβάλλεται να πραγματοποιήσει.

Να δούμε, τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση, πριν απελπιστούμε ή ενθουσιαστούμε άκριτα.

Έχουμε έναν αγώνα κυπέλλου μπροστά μας την Πέμπτη, ακριβώς μέσα στον κυκεώνα των δυσκολιών του πρωταθλήματος. Να τα δούμε πρέπει όλα με νηφαλιότητα.

Αν χαθεί αυτός ο στόχος, τι θα επιδιώξουμε, θα θέλουμε προπονητή και αν ναι τι είδους; Θα πρέπει να κάνουμε μεταγραφές, ενώ έχουμε τεράστια χρέη και μας αφορούν, άσχετα που τα διαψεύδουν, σενάρια για συγχωνεύσεις; Παρεμπιπτόντως δεν είναι καλή δικαιολογία η καταβολή των ποσών της εφορίας, αφού αν δεν τα καταβάλλετε σας περιμένει η φυλακή.

Ο Κόκε θα πληρώσει τα επτακόσια χιλιάρικα που οφείλει από την αποδέσμευσή του και αν όχι θα τον καταγγείλουμε στη FIFA; Πως θα τον υποδεχτούν, αν έρθει οι άσχετοι ποδοσφαιριστές του Ηρακλή και του Βόλου, με βάση τα δικά του λεγόμενα;

Αν δεν είχε ενεργό ρόλο ο Κόντης στα μεταγραφικά γιατί τον πληρώνουμε όλο αυτόν τον χρόνο; Ποιος μας εξασφαλίζει ότι θα τα πάει καλύτερα αφού, όπως ο ίδιος δήλωσε, πάντα ήταν δικές του όλες οι επιλογές και οι αποφάσεις; Δεν θα αναζητηθούν ευθύνες για το χάος που επικράτησε όλο αυτό το διάστημα; Η Λέσχη υπάρχει;

Έχουμε πολλά να αναλύσουμε, όμως μη μπερδεύετε την αγωνιστική εικόνα με τα «πρέπει». Οι ομάδες, ιδιαίτερα οι τεράστιες όπως ο Άρης, δεν χάνονται, ούτε με μία νίκη, ούτε με μία ήττα.

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.