Δεν έχει περάσει και πάρα πολύς καιρός από την εποχή που κανένας μας δεν ήταν αποφασισμένος να αποδεχθεί, ότι κάποια στιγμή τα οικονομικά ανοίγματα θα προκαλούν ανυπέρβλητα προβλήματα στις ομάδες.

Οπαδοί αλλά και συχνά διοικητικοί παράγοντες πίεζαν αφόρητα όσους ενδιαφέρονταν ή ανησυχούσαν για  την υγεία των αριθμών. Μάλιστα, οι τελευταίοι συχνά χαρακτηρίζονταν από τους «άπλες» των ομάδων, ως «λαδοπόντικες» «σπαγκοραμμένοι», «με καβούρια στις τσέπες» με αποτέλεσμα σπάνια να καταφέρνουν να επιβάλλονται, αφού δεν θεωρούνταν ιδιαίτερα γοητευτικοί, από την πλειοψηφία, των αλαλαζόντων υποσχέσεις θριάμβων, οπαδών.

Αντίθετα, οι σπάταλοι, οι απερίσκεπτοι παράγοντες απολάμβαναν στιγμές μεγαλείου, ιδίως αν η κατασπατάληση των πενιχρών ή πλούσιων οικονομικών πόρων των ομάδων, συνοδευόταν από την κατάκτηση κάποιου τροπαίου.

«Είναι τρελός ο πρόεδρος» ήταν το αγαπημένο σύνθημα που γαργαλούσε ευχάριστα τα αυτιά των ματαιόδοξων αθλητικών παραγόντων.

Τον καιρό της Αυτοκρατορίας στο μπάσκετ, πόσοι θυμάστε ότι υπήρχαν και φωνές που επέπλητταν τις διοικήσεις, για τα χρήματα που πετιούνταν στον αέρα ή «μασιούνταν» από επιτήδειους. Αράδιαζε η προεδράρα τα τρόπαια επάνω στο πάνελ στη Γενική Συνέλευση και οι γραφικοί ανησυχούντες χάνονταν μέσα στην οχλοβοή των πανηγυρισμών και την αποθέωση των τροπαιοφόρων παραγόντων.

Όταν έκλεινε κάποια στιγμή το φως και ανακάλυπταν ότι το σωματείο διαλυόταν, γιατί όπως ο «άσωτος υιός» αντί παραδείγματος χάριν, να κατασκευάσει αθλητικές εγκαταστάσεις και να δώσει βάση στη δημιουργία αθλητών, η διοίκηση είχε υποθηκεύσει  το μέλλον, ξοδεύοντας αλόγιστα ότι είχε και δεν είχε, ίσως και σε γλέντια σε μπουζουξίδικα, ακόμη και τότε, κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι η όλη πορεία ήταν λάθος.

Το κράτος έφταιγε, οι αδίστακτοι και δραχμοδολοφόνοι αθλητές, οι προηγούμενοι, η οικονομική κρίση και άλλα τέτοια παρόμοια κακόβουλα φαντάσματα. Επιχειρήματα, που μέχρι και σήμερα, αταλάντευτα αποτελούν την δικαιολογία όλων των επικίνδυνων, που δραστηριοποιούνται στα σωματεία. Αυτές τις γελοιότητες είχαν και έχουν σαν υπογλώσσιο χάπι, κάτω από τη γλώσσα τους για να επικαλεστούν, αν κάποιοι από αυτούς τους απωθητικούς, που σας ανέφερα προηγουμένως, τους ασκήσουν κριτική για το οικονομικό αδιέξοδο που έχουν οδηγήσει την  ομάδα.

Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια, οι ευρωπαϊκές ομοσπονδίες, σχεδόν σε όλα τα αθλήματα, έχουν αυστηροποιήσει το θεσμικό τους πλαίσιο και παρακολουθούν με προσοχή τους άσωτους.

Απαγορεύσεις μεταγραφών, ακόμη και αυστηρότερες ποινές που φθάνουν μέχρι τον αποκλεισμό από τα πρωταθλήματα, θα αναγκάσουν όλους να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα.

Στον Άρη, σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, υπάρχει μια τέτοιας φύσης απαγόρευση.

Η οικονομική κατάσταση και των δύο εταιριών είναι αποκαρδιωτική. Τεράστια οικονομικά ανοίγματα απειλούν με εξαφάνιση από τον αθλητικό χάρτη και τα δύο τμήματα.

Όμως παρόλα αυτά η πλειοψηφία των οπαδών των κίτρινων, ακόμη και μετά από όλα όσα βλέπουν να συμβαίνουν γύρω τους, δεν ζητούν εξηγήσεις γιατί ο Άρης είναι στην εντατική.

Ασχολούνται περισσότερο γιατί δεν ψηφίστηκε μέχρι τώρα το νομοσχέδιο που θα επέτρεπε να παρθεί η φορολογική ενημερότητα, αν αυξάνονταν ο αριθμός των δόσεων, παρά με το ίδιο το γεγονός της αδυναμίας πληρωμής των υποχρεώσεων. Λιώνουν που δεν αίρεται η απαγόρευση μεταγραφών.

Μαζί τους παράγοντες, παίκτες, μάνατζερ και δημοσιογράφοι που ζουν από αυτό το «λουτρό αίματος» των πόρων του Άρη.

Φοβάμαι πως αν δεν υπήρχε αυτή η απαγόρευση, οι υποχρεώσεις μας θα διπλασιάζονταν ασκαρδαμυκτί στο βωμό της υπόσχεσης για επιτυχίες. Ευτυχώς που η τρόικα βάζει εμπόδια, γιατί αλλιώς στις 6 Φεβρουαρίου, αντί συνέλευσης θα κάναμε μνημόσυνα.

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.