Χθες στο ραδιόφωνό μας, στον «98,7 Αθλητικά Νέα», βίωσα μια μεγάλη έκπληξη. Στην εκπομπή «Ωχ ΘΕ μου» του Κυριάκου Αθανασιάδη και της Λιάνας Γερασοπούλου, ήταν καλεσμένος και μίλησε για περίπου δύο σχεδόν ώρες, αποκλειστικά για τους ακροατές μας, ο μεγάλος ποιητής Μάνος Ελευθερίου.
Η αλήθεια είναι ότι δεν το γνώριζα και πιθανώς δεν το γνωρίζατε, ούτε και το ακούσατε πολλοί από σας.
Πρόβλημα μεγάλο, αλλά δυστυχώς δεν το διαφημίσαμε αποτελεσματικά, όπως συστηματικά ή από βλακεία δεν διαφημίζουμε τίποτε, από όσα υπέροχα συχνά-πυκνά συμβαίνουν στα «Αθλητικά Νέα».
Αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη για την αναποτελεσματική επικοινωνιακή μας πολιτική, αλλά είναι κάτι που με συνοδεύει και με χαρακτηρίζει εδώ και αρκετές δεκαετίες.
Στο τέλος ήταν συμφωνημένο και έτσι έγινε, το «Ωχ ΘΕ μου» έκλεισε με το τραγούδι «Κάτω απ' τη μαρκίζα» σε στίχους του προσκεκλημένου μας Μάνου Ελευθερίου και μουσική του Γιάννη Σπανού, που πρωτοτραγουδήθηκε από την αλησμόνητη Βίκυ Μοσχολιού και έγινε χιλιοτραγουδισμένο κλάμα από την Χάρις Αλεξίου.
Με απορρόφησε η εκπομπή των αγαπητών μου φίλων και μου άλλαξε τη διάθεση. Πέταξα το κείμενο που έγραφα για το σημερινό editorial και αποφάσισα να σας αφιερώσω το ίδιο τραγούδι.
Ό,τι από σένα τώρα έχει μείνει
σε μια φωτογραφία της στιγμής
είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη
σ' εκείνο το τοπίο της βροχής.
Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει
κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής.
Εσύ όπου να πας, σ' όποιο ταξίδι,
σε λάθος στάση θα κατεβείς.
Χρόνια μετά και κάτω απ' τη μαρκίζα
σε βρήκα που 'ρθες για να μη βραχείς,
ίδια η βροχή τα μάτια σου τα γκρίζα
μα τίποτα, όπως πάντα, δε θα πεις.
Μονάχα εγώ ρωτώ χωρίς ελπίδα
πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς ζεις,
κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα
δεν έχεις κάτι για να μου πεις.
Φτωχά είναι τα λόγια που γράφουν οι περισσότεροι από εμάς, σχετικά με όσα που μπορούν να περιγράψουν κάποια μοναδικά τραγούδια.
Επειδή λοιπόν ήταν αφιερωμένη η εκπομπή στο μεγάλο ποιητή, σας αφιερώνω και ένα δεύτερο τραγούδι με δικούς του στίχους, σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη
Άσ’ τους να μας κοροϊδεύουν
με τα πιο πικρά τους λόγια.
Δε γνωρίζουν τι είναι αγάπη
δε γνωρίζουν τι είναι φλόγα.
άσ’ τους να μας κοροϊδεύουν
και δεν ξέρουν τι γυρεύουν.
Άσ’ τους να μας κοροϊδεύουν
την ψυχή και το κορμί μας.
Στο παιχνίδι που μας παίζουν
όλοι οι άσοι είναι δικοί μας
θέλουν το λοιπόν να κλέβουν.
άσ’ τους να μας κοροϊδεύουν.
Άσ’ τους να μας κοροϊδεύουν.
οι μικροί και οι μοιραίοι,
που απ’ την πόρτα μας περνάνε
κάθε μέρα σα λαθραίοι.
άσ’ τους να μας κοροϊδεύουν
κάπου θέλουν για ν’ ανέβουν.
Την αγάπη νου να έχετε.
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
