Επειδή ότι λένε οι άλλοι θεοποιείται, ενώ όταν το λέω εγώ αποτελεί λόγο διχασμού. Διαβάστε τι έγραφε ο δημοσιογράφος και γνωστός τηλεσχολιαστής Αλέξης Σπυρόπουλος, την εποχή των εκλογών του Μαΐου του 2011 και αναρωτηθείτε για ποιο λόγο στους ημετέρους, η διαφωνία είναι διχαστική.
«Η Λέσχη υπήρξε το γέννημα της ρεαλιστικής ανάγκης στην οποία βρέθηκε, εκεί και τότε, ο «αστός της Θεσσαλονίκης» Άρης. Ένα ευφυές γέννημα, της ανάγκης να μη περιμένει ο Άρης τον… εμίρη του Ντουμπάι (ή και τον όποιον Έλληνα κακομοίρη) για να ζήσει. Κι όχι μόνο να ζήσει, αλλά να ζήσει και καλά. Σήμερα, εκείνη η ανάγκη έχει πιάσει γερή ρίζα, τόσο που εξελίχθηκε σε φιλοτιμία. Για την ακρίβεια, σε φιλοσοφία.
Ένας τρόπος να ζει ο Άρης. Από τους Αρειανούς, για τους Αρειανούς. Τους ενεργούς Αρειανούς. Ένας μοναδικός, στην ελληνική πραγματικότητα, τρόπος. Στον οποίον τρόπο, αφιερώθηκε πολύς κόπος και πολύτιμος χρόνος ανθρώπων.
Μια νησίδα, άμεσης δημοκρατίας. Στις δημοκρατίες, αντιπολίτευση δεν νοείται να μη υπάρχει. Στις δημοκρατίες του ποδοσφαίρου ιδίως, ενός χώρου φύσει προνομιακού για ν’ ανθεί η διαφορετικότητα των προσεγγίσεων, ενός χώρου όπου ένα πράγμα συμβαίνει κι όμως τροφοδοτεί εκατό γνώμες, αδιανόητο. Και, σαφώς, δεν βλάπτει το να υπάρχει, όσο η ενεργή συμπολίτευση, άλλο τόσο και η ενεργή αντιπολίτευση. Οι υποχρεωτικές συναινέσεις, άνωθεν/έξωθεν και με το μαστίγιο επιβαλλόμενες, είναι… αλλού.
Η προεκλογική ζύμωση στον Άρη είχε εντάσεις, επικρίσεις, άκομψες στιγμές, μανούβρες, πικρία, ακόμη και κατινιές. Δόξα τω Θεώ (…του Πολέμου), ήταν ολοζώντανη. Είναι το πιο κοντινό, η πλησιέστερη μικρογραφία, σ’ ό, τι μακρόθεν βλέπουμε να είναι το μοντέλο λειτουργίας/διακυβέρνησης κολοσσιαίων οργανισμών όπως η Μπαρτσελόνα ή η Ρεάλ Μαδρίτης. Κι εκεί έχει αντεγκλήσεις, και μαχαιρώματα, και συμμαχίες, και ανταγωνισμό για την επιρροή στα μέσα ενημέρωσης, όλο το νορμάλ πακέτο. Το οποίο, όμως, δεν είναι (και δεν μεθερμηνεύεται σαν) φόβος ότι το ισχυρό μοντέλο, αυτό καθαυτό, ευτελίζεται.
Η αντιπολίτευση «πρέπει» να ομιλεί, διότι αυτός είναι ο ρόλος της. Ας ομιλεί, ακόμη και για κακοδιαχείριση. Δεν απαγορεύεται. Αν το σώμα πειστεί, ανατρέπει (τον Λαπόρτα) και φέρνει τον επόμενο (Ροσέλ). Η συνέχεια του κλαμπ, ωστόσο, δεν τίθεται εν αμφιβόλω. Αν πάλι όχι, πριμοδοτεί με την εμπιστοσύνη του τον ήδη. Να προχωρήσει. Και τα υπόλοιπα, θα τα βρει η υπηρεσία στα δικαστήρια ή όπου αλλού. Είναι όσο απλό ακούγεται, για να το κάνουμε να φαίνεται σύνθετο.
Εννέα χιλιάδες Αρειανοί είναι η Λέσχη. Πέντε, απ’ τις εννέα, χιλιάδες είναι όσοι έχουν δικαίωμα τώρα στην ψήφο. Απ’ την προηγούμενη φορά, μπορώ να θυμάμαι στα ρεπορτάζ της TV, και την προσέλευση, αλλά και το πόση χαρά έβγαζαν τα πρόσωπα εκείνων που προσέρχονταν στην κάλπη. Τη χαρά της συνειδητής συμμετοχής. Την αίσθηση της (συν)υπευθυνότητας για το παρόν και το μέλλον του συλλόγου. Τη σύνεση, ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Μια κατάκτηση, που τραβά τη γραμμή ανάμεσα στη δημοκρατία και στη λαοκρατία ή, ακόμη χειρότερα, στην οχλοκρατία.
Όπως έλεγε κι ένας παλαιός σοφός, η δημοκρατία είναι ο χειρότερος τρόπος «αλλά δεν ξέρω και κάποιον καλύτερο» απ’ αυτόν. Δεν με αφορά, και δεν είναι η δουλειά μου, να πω ποιος είναι ο καλός και ποιος είναι ο κακός αυτών των εκλογών. Ξέρω, μόνον, ότι η διαδικασία είναι το κάλλιστον. Απόψε κιόλας, μετά τα αποτελέσματα, ο Άρης μπορεί να βάλει μπροστά ένα πρότζεκτ για την επόμενη ημέρα του, πολύ ενδιαφέρον εάν πράγματι έχει τόσον χώρο, όσον εξαγγέλλουν, για τους μικρούς Έλληνες, τους δικούς του Έλληνες. Ένα πρότζεκτ, όχι μόνον αγωνιστικό. Αλλά ένα αγωνιστικό πρότζεκτ, που δεν υποθηκεύει, απεναντίας εγγυάται και την οικονομική ισορροπία.
Ο θεσμός-Λέσχη είναι η «κόρη οφθαλμού» του Άρη.»
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
