Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΑΤΣΙΚΑ
Τα εγκλήματα συνεχίζονται... Έχω τρελαθεί με τον σημερινό Άρη, που δε σώζεται ούτε με ηλεκτροσόκ. Θεωρώ μάλιστα πως η κατάσταση ορισμένων ποδοσφαιριστών είναι μη αναστρέψιμη και θα γλιτώσουμε απ’ αυτούς μόνο αν μας αδειάσουν τη γωνιά. Είναι αδιανόητο να παίζεις με παίκτη παραπάνω και να βάζεις τον αντίπαλο στην περιοχή σου. Είναι αδιανόητο να χάνονται τέτοιες ευκαιρίες και να μην μπορούν να στείλουν την μπάλα στα αντίπαλα δίχτυα έμπειροι παίκτες.
Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Ο Τσιώλης το «διάβασε» καλά το παιχνίδι και με δεδομένη την ισχυρή βροχόπτωση, προτίμησε να ρίξει στη μάχη τον πιο ευέλικτο Καζναφέρη αντί του Ιάκομπ και να βάλει δίπλα του τον τεχνίτη Φατί. Στα 16’ λεπτά όμως άλλαξε τους δύο κατά συνθήκη επιθετικούς στις θέσεις τους κι εκεί κάπως μπερδεύτηκε η κατάσταση. Σε γενικές γραμμές πάντως το πρώτο ημίχρονο κυλούσε καλά, με τον Άρη να έχει κατοχή της μπάλας, να παίζει παθιασμένα -σημαντικό στοιχείο- και να χάνει κάποιες καλές ευκαιρίες, για να φτάσουμε στο 42’ και να σκοράρει ο Σανκαρέ. Ως εκεί όλα καλά. Στην επανάληψη οι κίτρινοι μπήκαν και πάλι δυνατά, είχαν τον έλεγχο, έχασαν κι άλλες ευκαιρίες, αλλά ο Εργοτέλης με τους Λεάλ και Μπέτο και αργότερα τον Κατσικοκέρη, που μπήκαν ως αλλαγές, έγινε πιο απειλητικός. Το παιχνίδι όμως δε χάθηκε εκεί. Χάθηκε σε μεγάλο βαθμό από την είσοδο του Νέτο, ο οποίος δεν μπόρεσε να μπει σε καμία περίπτωση στον παλμό του αγώνα, μπέρδεψε ακόμη και τους συμπαίκτες του και από τα δεξιά οι Κρητικοί... έκαναν πάρτι. Μπήκε και ο «κρύος» Λαζαρίδης κι εκεί χάθηκε η μπάλα τελείως, αφού μέχρι να βρεθούν οι αμυντικοί, ήρθε το μοιραίο γκολ.
Οι «ψυχρολουσίες» για τους Αρειανούς συνεχίστηκαν και χθες, η κατάσταση δείχνει να μην είναι αναστρέψιμη και ο Άρης έχει μπροστά του το πρώτο ντέρμπι. Όλα τα πλάνα, όλα τα σχέδια μέχρι τώρα έχουν πάει στράφι. Όπως φάνηκε χθες, κάποιοι παίκτες το πήραν το μήνυμα και κάποιοι όχι. Τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα για να αρχίσει επιτέλους ο Άρης να κερδίζει το ξέρει μόνο η διοίκηση. Όσον αφορά το μέλλον του Τσιώλη στον Άρη -γιατί και γι’ αυτόν έγινε μεγάλος ντόρος χθες- δε νομίζω ότι έχει την απόλυτη ευθύνη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει μερίδιο. Η διαχείριση του χθεσινού ματς απέδειξε πως και αυτός λειτουργεί κάτω από μια περίεργη πίεση, που φέρνει τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Φτάσαμε στα μέσα του Οκτώβρη και ο Άρης δεν έχει βρει τα πατήματά του, δεν έχει ακόμη ένα συγκεκριμένο κορμό, δεν έχει αγωνιστική ταυτότητα και δε βάζει γκολ, το κυριότερο. Πόσο λοιπόν πρέπει να περιμένουμε για να παίξει η ομάδα την μπάλα που πρέπει; Πόσο πρέπει να περιμένουμε για να μην «πετάμε» βαθμούς με Ατρόμητους, Ξάνθες και Εργοτέληδες; Είναι τραυματική εμπειρία να βλέπεις τέτοια ματς σαν το χθεσινό. Ακόμη δεν μπορώ να συνέλθω. Προσδοκώ ανάσταση Αρειανών και ζωή του μέλλοντος αιώνος, ΑΜΗΝ!
