Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΑΤΣΙΚΑ
Η ήττα από τον Ατρόμητο δεν ήταν ούτε κουδούνι, ούτε καμπανάκι, ούτε μήνυμα, ούτε τίποτε άλλο. Ήταν μια ήττα-συναγερμός που σήμανε μάλιστα από τα... καμπαναριά της Μητρόπολης. Αν είπαμε στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα στα Γιάννενα ότι η ομάδα δεν έπαιξε καλά λόγω κούρασης, χθες δεν υπάρχει η παραμικρή δικαιολογία για τον καθένα που φόρεσε την κίτρινη φανέλα με τον Θεό στο στήθος.
Η απογοήτευσή μου είναι τεράστια για όσα είδα στο χθεσινό ματς, ο εκνευρισμός μου το ίδιο, μα περισσότερο με γέμισαν ανησυχία για το μέλλον. Γιατί όπως και να το κάνουμε, με τέτοιες εμφανίσεις δεν πιστεύεις ότι μπορεί να γίνει το θαύμα, να ανατραπεί η κατάσταση και η ομάδα να διεκδικήσει τίτλους, όπως μας λέει αυτή η διοίκηση, η οποία στο πλαίσιο της σφιχτής οικονομικής πολιτικής, άφησε την ομάδα με τον Τσέζαρεκ, τον Τοπούζη και τον ανέτοιμο Ιάκομπ, που έμεινε και εκτός αποστολής.
Για να μην αδικώ βέβαια όλους τους παίκτες, υπήρξαν και κάποιοι που μόχθησαν από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό και αυτοί δεν ήταν άλλοι από τον Φατί και τον Σηφάκη. Όλοι οι υπόλοιποι... να το πω; Άντε να το πω: Δεν υπήρχαν στο γήπεδο. Ας ξεκινήσω από τη μεγαλύτερη «πληγή», τον Σολτάνι, ο οποίος όσο αγωνίστηκε δεν ήταν αρνητικός, αλλά ούτε και εξόχως αποτελεσματικός. Και τον χαρακτηρίζω «πληγή» γιατί είναι ανήκουστο, ρε φίλε, να είσαι πίσω στο σκορ, να κερδίζεις φάουλ, να θέλει δυο λεπτά να λήξει το πρώτο ημίχρονο και βλακωδώς να πετάς την μπάλα στα μούτρα ενός αντιπάλου. Δεν τα κάνουν ούτε τα παιδάκια, τα γεννημένα με νεύρα, στις ακαδημίες αυτά. Και κακώς βρίζαμε τον αστείο έτσι κι αλλιώς Σπάθα, ο οποίος είχε άλλα στραβά, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση έβγαλε δικαιολογημένα την κόκκινη κάρτα. Και πάμε στο πουλέν μας, τον Καστίγιο! Πού ήταν ο Νέρι, οέο; Πού ήταν ο... αρχηγός, ο άνθρωπος που του δώσαμε «γη και ύδωρ» για να μείνει; Άφαντος... Απλά έτρεχε μανιωδώς, χωρίς όμως και ο ίδιος να έχει ξεκάθαρη σκέψη για το τι ήθελε να κάνει την μπάλα.
Για τον Τσέζαρεκ δε θα είμαι τόσο σκληρός, γιατί καλώς ή κακώς, τον Ντάνιελ τον ξέρουμε, αυτό μπορεί, αυτό κάνει. Όπως και ο Καπετάνος, ο οποίος κυριολεκτικά μετά το 60’... τα ‘φτυσε! Ο Τόχα για μία ακόμη φορά ήταν αρνητικός και δικαίως... προκάλεσε την αλλαγή του από τον Τσιώλη, αλλά και ο αντικαταστάτης του, ο Καζναφέρης, δεν μπόρεσε κι αυτός να βοηθήσει. Ένας ακόμη παίκτες από τον οποίο οι φίλαθλοι του Άρη έχουν μεγάλες προσδοκίες, ο Ντάρσι Νέτο, ήταν κι αυτός έξω από τα νερά του, δεν μπόρεσε να βοηθήσει ούτε στην παλιά του θέση, ούτε στην... καινούργια. Και πάμε στο κεντρικό αμυντικό δίδυμο. Ο Ντίκο έχει πολύ καλά στοιχεία, αλλά έχει πολύ λίγο χρόνο στην ομάδα, έκανε ότι μπορούσε, αλλά ο Νικόλας ο Λαζαρίδης χθες σε κάποια σημεία έπαιζε σαν «ματιαγμένος», με αποκορύφωμα μάλιστα τη φάση του γκολ, όπου έχασε «παταγωδώς» τον Μήτρογλου.
Επειγόντως η ομάδα θέλει αναδόμηση, όσο είναι ακόμη νωρίς, θέλει οι υπάρχοντες παίκτες να καταλάβουν πού βρίσκονται και αυτό είναι αποκλειστικά έργο της διοίκησης, επιβάλλεται να αποκτήσει η ομάδα μια συγκεκριμένη ταυτότητα και να πάψει με αυτόν το μάταιο τρόπο να βρίσκει διαδρόμους.
Στην όλη εικόνα αναμφίβολα έχει ευθύνη και ο προπονητής, αλλά θέλω να πιστεύω ότι έχει τη λιγότερη. Αν ο Άρης θέλει να έχει υψηλούς στόχους, θα πρέπει να παίζει την μπάλα που πρέπει να πετυχαίνει γκολ και να μην ξαναχάσει από ομάδες υποδεέστερες.
