Tου ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΑΤΣΙΚΑ

Θεωρητικά οι μεταγραφές έκλεισαν χθες, αλλά επειδή υπάρχουν και οι ελεύθεροι, έχουμε άλλο ένα δεκαήμερο για να δούμε αν τελικά ο Άρης θα κάνει εκείνη την πολυδιαφημισμένη μεταγραφή του... άγνωστου Χ.

Όσο κι αν πολλοί πιστεύουν ακόμη και τώρα πως το υπάρχουν υλικό της ομάδας είναι ελλιπές και περιμένουν κι άλλες μεταγραφές, εγώ θα πω απλά ότι διαφωνώ κάθετα. Το υπάρχον έμψυχο δυναμικό μπορεί να καταφέρει, με τις συνθήκες που υπάρχουν κιόλας και να κάνει και πρωταθλητισμό. Αισίως, μετά και τις χθεσινές εξελίξεις, το ρόστερ του Άρη αριθμεί αυτή τη στιγμή 32 επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Σ’ αυτούς συμπεριλαμβάνονται όμως και πάρα πολλοί νεαροί. Νέα παιδιά που ο Σάκης Τσιώλης τα πιστεύει και τους δίνει ευκαιρίες. Υπάρχουν όμως και κάποιοι παλιοί που θεωρώ ότι ακόμη δεν έχουν δείξει τι πραγματικά αξίζουν, ακόμη-ακόμη και σε τι βαθμό μπορούν να σηκώσουν την ομάδα στους ώμους τους. Ένας απ’ αυτούς τους ποδοσφαιριστές... τοτέμ, όπως συνηθίζω να τους αποκαλώ εγώ, είναι ο Νάτσο Γκαρσία, ένας ποδοσφαιριστής ο οποίος για τους δικούς του, περίεργους λόγους είχε αφήσει τον εαυτό του εκτός ομάδας και ο ίδιος για τους ίδιους λόγους τον ξαναέβαλε.

Ο Νάτσο Γκαρσία λοιπόν είναι ένας παίκτης που έχει να δώσει πολλά. Πριν από ενάμιση χρόνο είχα γράψει ότι όταν ο Νάτσο παίζει καλά, η ομάδα δε χάνει. Δεν άλλαξε κάτι στην πεποίθησή μου αυτή, παρά προστέθηκε ένα ρήμα: «Όταν ο Νάτσο ΘΕΛΕΙ να παίξει καλά». Για το λόγο αυτό θεωρούταν όλο αυτό το τελευταίο διάστημα πολυτέλεια ο Νάτσο για τον Άρη. Για το λόγο αυτό και ο προπονητής είχε αρχίσει να δουλεύει χωρίς αυτόν. Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν. Ο Νάτσο -και ο κάθε Νάτσο- έχει υποχρέωση πρώτα στον εαυτό του και μετά στην ομάδα να τα δώσει όλα για να πάρει μια θέση στην ενδεκάδα και να βοηθήσει όσο περισσότερο μπορεί για να πετύχει αυτή τους στόχους της.

Σ’ αυτό λοιπόν το πρωτάθλημα της κοροϊδίας, το πρωτάθλημα της ανοργανωσιάς και της αμετροέπειας, ο Άρης με το υπάρχον έμψυχο δυναμικό του μπορεί να καταφέρει να μας κάνει περήφανους.

Με το τι έκανε η διοίκηση και τι δεν έκανε δε θα ασχοληθώ προς το παρόν, εκείνο όμως που περιμένω είναι να προστατευτεί όσο το δυνατόν καλύτερα η ομάδα μου από τα «αρπακτικά». Δεν μπορώ να ανεχτώ άλλο να παίζουν κάποιοι τυχάρπαστοι με την ιστορία του Άρη μας.

Περί υστεροφημίας...

Και μια και το γύρισα στις... φιλοσοφίες, ας αναλύσουμε λίγο τη λέξη «υστεροφημία». Μια λέξη που την έννοια της τη γνωρίζω από τα παιδικά μου χρόνια, με εντυπωσιάζει, με προβληματίζει, είναι εύηχη, μαγική και υπάρχει για να διευκρινίζει ότι υπάρχει για ό,τι μπορεί να κάνει κάποιος για να «ζει» και μετά το θάνατό του. Είναι όπως όταν σ’ αρέσει ένα τραγούδι και συλλέγεις τις πολλές διαφορετικές του εκτελέσεις. Ίδιο το τραγούδι, μα άλλος ο τρόπος.

Οι απώλειες στον τόπο μας αυτή τη χρονιά ήταν πολλές και ήταν απ’ αυτές των ανδρών με υστεροφημία. Απώλειες τέτοιες που μας έκαναν να μιλάμε για τέλος εποχής. Δεν πιστεύω πως σιγά-σιγά στερεύουν οι άνθρωποι που θα αφήσουν κάτι καλό γύρω απ’ το όνομά τους, γιατί αν το πιστέψω, θα πρέπει να συμφιλιωθώ και με την ιδέα του τέλους της λέξης για την οποία συλλέγω ερμηνείες.