Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΑΤΣΙΚΑ

Μιάμιση μέρα πέρασε για να συνέλθω από την εμφάνιση της Κυριακής. Ο θυμός μου είναι τεράστιος, γιατί, πιστέψτε με, η εμφάνιση κόντρα στην Ξάνθη ήταν ακόμη πιο απογοητευτική από την εμφάνιση της ήττας από τον Ατρόμητο. Με μια λέξη, η εμφάνιση της ομάδας του Σάκη Τσιώλη ήταν ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ και με γέμισε ανησυχία για το μέλλον. Από την αρχή της χρονιάς είχα εκφράσει την πίστη μου γι’ αυτή την ομάδα εξαιτίας και του Τσιώλη, είναι η αλήθεια, θεωρούσα ότι η παρουσία του αποτελούσε εχέγγυο για την εύρυθμη λειτουργία της. Τώρα πλέον όμως δεν το πιστεύω. Και όσο κι αν θέλω να το κρύψω από τον ίδιο μου τον εαυτό, όσο κι αν θέλω να το κρύψω από τη συνείδησή μου, δεν μπορώ να το κάνω. Πέρα από τον Βελλίδη, που κυριολεκτικά τα έδωσε όλα το παλικάρι στο γήπεδο, τον Ιάκομπ, που προσπάθησε αλλά είναι ανέτοιμος, και τον Ούμπιντες, που τον ξέραμε και το περιμέναμε ότι θα έπαιζε καλά, όλοι οι υπόλοιποι ήταν... για κλάματα.

Κι ας αρχίσω από τον αρχηγό μας, τον Νέρι Καστίγιο, τον οποίο εμπιστευτήκαμε, αποφασίσαμε να στήσουμε και την ομάδα πάνω του, είναι κατά τεκμήριο ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης της ομάδας και συνεχίζει σαν να είναι 17χρονος σε οίστρο. Εκτός από ένα ξεπέταγμα που έκανε στο πρώτο ημίχρονο και εντυπωσίασε, δεν έκανε τίποτε άλλο. Έπαιζε πάλι εκνευρισμένος από την αρχή του αγώνα. Δέχεται μια ανόητη κίτρινη κάρτα γιατί «μασάει» από τους προκλητικούς Ξανθιώτες και ενώ ξέρει ότι τον βαραίνει, πάει και κάθεται μπροστά στον τερματοφύλακα σαν παιδάκι και δέχεται και τη δεύτερη. Όταν σε προκαλούν, ναι, αντιδράς, αλλά όχι μ’ αυτόν το βλακώδη τρόπο. Και για να μην το ξεχάσω, παρατηρήσατε τι γινόταν όταν η ομάδα κέρδιζε φάουλ έξω από την περιοχή. Καστίγιο και Νέτο μάλωναν ποιος θα το πρωτοχτυπήσει και ο Ούμπιντες, που είναι καλός εκτελεστής φάουλ, πήγαινε κι αυτός και περίμενε, αλλά σαν καινούργιος στην ομάδα, την... έκανε με ελαφρά πηδηματάκια.

Πάμε τώρα στις δύο αλλαγές που έκανε ο Τσιώλης. Δε νομίζω ότι υπάρχει ένσταση για τους παίκτες που βγήκαν. Και ο Μίσελ, και ο Ντίκο ήταν... στον κόσμο τους. Ειδικά ο Ντίκο με τον Λαζαρίδη φάνηκε να έχουν πάθει το «σύνδρομο Σανκαρέ», έκαναν διαγωνισμό ποιος θα κάνει το μεγαλύτερο λάθος. Αυτοί όμως που πήραν τις θέσεις τους τελικά τι μπήκαν να κάνουν στο γήπεδο; Αυτό με τον Τόχα έχει αρχίσει να με κουράζει, δεν μπορεί το παλικάρι, είναι κουρασμένο, πώς να το κάνουμε. Όσο για τον Πορτίγια, δε νομίζω να υπάρχει κανείς που να μην ξέρει ότι είναι περιορισμένων δυνατοτήτων. Εκνευριστική συμπεριφορά για όσο αγωνίστηκε, όπως προανέφερα, είχε ο Μίσελ, αλλά και ο Νέτο. Φταίει η εξωγηπεδική τους ζωή; Φταίει ότι δεν παίρνουν τα λεφτά τους στην ώρα τους; Ό,τι και να φταίει, πρέπει να βάλουν μυαλό και να καταλάβουν ότι είναι επαγγελματίες και δε συγχωρούνται παρόμοιες εμφανίσεις. Ως εδώ. Πολύ δουλειά χρειάζεται και ο Παπαζαχαρίας, ο Καπετάνος ίσως θα πρέπει να καθίσει στον πάγκο, ο Φατί προσπάθησε πολύ αλλά δεν ήταν τόσο καλός και επειδή είναι άνθρωπος κι όχι μηχανή, δικαιολογείται να μην έχει και μια τόσο καλή μέρα.