Καλημέρα σε όλες και όλους

Σαββατοκύριακο μπροστά μας και υπάρχουν σωρός παιχνίδια στο κουπόνι του ΟΠΑΠ για σήμερα, γεγονός που παρέχει αρκετές επιλογές σε όσους θελήσουν να ασχοληθούν. Μάλιστα, είναι από τα τελευταία διήμερα που υπάρχει τέτοια πληθώρα επιλογών, καθώς μετά τα σκανδιναβικά πρωταθλήματα που έχουν ήδη μπει σε «χειμερία νάρκη», τις επόμενες εβδομάδες ένα ένα θα σταματούν και τα υπόλοιπα πρωταθλήματα της Κεντρικής Ευρώπης.

Δράττομαι λοιπόν της ευκαιρίας να θίξω σήμερα ένα θέμα που απασχολεί εδώ και καιρό τους παίκτες του στοιχήματος και έχει να κάνει με την στρατηγική που ακολουθεί ο καθένας.

Ποιος πράττει λοιπόν σωστά ή καλύτερα να το θέσω διαφορετικά, τι είναι περισσότερο επικερδές? Η καταγραφή μεγάλου ποσοστού κέρδους – το επονομαζόμενο yield – επί του συνολικώς μικρού τζίρου ή η καταγραφή μικρού ποσοστού επί ενός πολύ μεγάλου τζίρου;

Να διευκρινίσω στο σημείο αυτό, πως το yield ορίζεται ως το αποτέλεσμα του λόγου που προκύπτει από τη διαίρεση του καθαρού κέρδους προς το συνολικό ποντάρισμα.

Ας θεωρήσουμε λοιπόν ότι κάποιος (παίκτης α’) διαθέτει 1.000€ το μήνα και καταγράφει yield 10% που σημαίνει 100€ κέρδος στην τσέπη του.

Κάποιος άλλος (παίκτης β’), ποντάρει 10.000€ και καταγράφει yield μόλις 3%, ήτοι 300€ στην τσέπη, τριπλάσιο δηλαδή τελικό κέρδος σε χρήμα από τον πρώτο.

Είναι προφανές ότι ο β’ παίκτης βάζει περισσότερα χρήματα στην τσέπη του, άρα θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς πως η στρατηγική του είναι η ενδεδειγμένη. Είναι όμως πράγματι έτσι;

Αν μπορούσε κάποιος να εξασφαλίσει σταθερό και μόνιμο κέρδος της τάξης του 3% στον β’ παίκτη, τότε ασφαλώς και θα μπορούσαμε να πούμε ότι η τακτική του είναι η δέουσα. Κι αυτό γιατί ο πρώτος, για να φτάσει να κερδίζει τα ίδια χρήματα, θα πρέπει να αυξήσει το ποσοστό επιτυχίας του στο 30%, κάτι που μακροπρόθεσμα θεωρείται εξωπραγματικό. Ακόμη και αυτό το 10% μετά από ένα συγκεκριμένο αριθμό πονταρισμάτων θεωρείται ιδιαίτερα υψηλό.

Από την άλλη όμως, αν ο β’ παίκτης πέσει σε μήνα «ισχνών αγελάδων», το ποσό που θα χάσει θα είναι δεκαπλάσιο από εκείνο του α’ και για να το επανακτήσει θα πρέπει να αυξήσει τουλάχιστον για δέκα μήνες το yield του α’!

Είναι λοιπόν σωστή η τακτική του πρώτου παίκτη; Μα αν ο β’ καταφέρει και ανεβάσει το ποσοστό του για έναν μόλις μήνα στο 5% αμέσως βάζει στην τσέπη του κέρδη πέντε μηνών του α’.

Επομένως; Ποια είναι η ενδεδειγμένη τακτική; Σας αφήνω να προβληματιστείτε και περιμένω τις απαντήσεις σας στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

ΠΡΟΤΑΣΗ Ι

Άρης – Παναιτωλικός 1        1,80

ΟΦΗ – Κέρκυρα        1        1,80

ΠΡΟΤΑΣΗ ΙΙ  (Μονά, 3άδες και 4άδα)

Ατρόμητος – ΑΕΚ      2 (+0,25)      2,18

Τσεζένα – Ίντερ        2        1,91

Νάπολι – Ρόμα          1        1,91

Τζένοα – Μπολόνια    2 (+0,5)        1,91